Aha! Sinds afgelopen week ben ik er weer twee rijker. Zweigs. Of: Zweigen. Blij als een kind natuurlijk. Want het verzamelen van boeken geeft me, zoals de meester uit Wenen ons ook al verscheidene malen wist te melden, houvast. Jawel! Hoera! En nee, die kop op het voorplat van dat kleine boekje is niet die van Jakob Mendel, de Boekenmendel uit Stefan Zweigs titelverhaal. En ja, deze Wener is met de neergeschreven liefde voor zijn medemens in van die korte, subtiele portretjes nog steeds een van de beste vakmannen ter wereld. Sensitief én krachtig tegelijkertijd. Kijk anders maar eens mee naar hoe deze Zweig die meer dan zesendertig jaar aan een en hetzelfde tafeltje gezeten Boekenmendel in dat Weense café Gluck weet neer te borstelen: "Want hij las zoals anderen bidden, zoals spelers spelen en dronkaards verdoofd in het niets staren, hij las met een dermate bezielde verzonkenheid dat alle lezen door anderen mij sindsdien profaan voorgekomen was. In deze kleine Galicische boekensjacheraar Jakob Mendel had ik als jongeling voor het eerst het groot geheim van opperste concentratie gezien dat de kunstenaar uitmaakt en de geleerde, zowel de waarachtig wijze als de volslagen waanzinnige, dit tragische geluk en ongeluk van volstrekte bezetenheid."
En ja, verzamelaars zijn doorgaans gelukkige mensen, merci J.W. von Goethe. En die van leven en werken van Stefan Zweig nog véél gelukkiger!
Boekenmendel ; De onzichtbare verzameling : twee verhalen / Stefan Zweig (auteur), Maria Austria (illustrator) en Ton Naaijkens (vertaler). - Enschede : AFdH, 2022. - 110 p. : ill.
Reacties