Arsène Droogakkers offreert, elektriseert en alarmeert...

"De keizer was een oude man. Hij was de oudste keizer van de wereld. Rondom hem liep de dood in een kring, in een kring en maaide en maaide. De hele akker was reeds leeg, alleen de keizer stond er nog en wachtte, als een vergeten zilveren halm. Zijn lichte, harde ogen keken reeds vele jaren verloren in een verloren verte. Zijn schedel was kaal als een gewelfde woestijn. Zijn bakkebaarden waren wit als een vleugelpaar van sneeuw. De rimpels in zijn gezicht waren een warrig struikgewas, waarin de jaren huisden. Zijn lichaam was mager, zijn rug een weinig gebogen. Thuis liep hij met kleine trippelpasjes. Maar zodra hij op straat kwam, probeerde hij zijn dijen hard te maken, zijn knieën lenig, zijn voeten licht, zijn rug recht. Zijn ogen vulde hij met kunstmatige goedheid, met de ware eigenschap van keizerlijke ogen: ze leken eenieder aan te kijken die de keizer aankeek, en ze groetten eenieder die hem groette. Maar in werkelijkheid zweefden en vlogen de gezichten gewoon langs hem hee...

De Marokkaans-Nederlandse schrijver Hafid Bouazza wandelt in de dagelijkse De Morgen -rubriek De Gedachte van de brede lanen van de ramadan tot het smalle steegje dat kinderrechten heet: "In Nederland viel mijn eerste vasten in augustus. Een kind mag pas vasten als het de puberteit heeft bereikt. Voor het meisje wanneer ze voor het eerst ongesteld wordt en voor de jongen wanneer hij sprema aanmaakt. Dit laatste lijkt wat moeilijker vast te stellen, maar geloof me: de moeder weet de eerste vlekken van een natte droom of andere bezigheid altijd wel te spotten. Kinderen zouden meer privacy moeten hebben."

Overdag laafde snoesje Loesje zich aan de solo's van de drummer van de band. 's Nachts dwong ze haar geliefden tot beestachtige hartenrooftochten. Althans volgens een héél oud liedje. Een oudt liedeken [naar Jean Richepin] Tsagh eens een cnape stervensgeern een valsche, vreede, boose deern. Sei totten cnape: 'Hael mi terstont din moeders herte voor minnen hont'. Hi ging en sloech sin moeder doot en vluchtte mettet herte root. Mer twyl hi loopt, stuict oppen steen en valt, - dat erme hert meteen. Al botsen op de harde baen, vingh plots dat hert te spreken aen; Al weenen vinghet te spreken aen: 'Och, jonghe, hebs di seer gedaen?' Victor Alexis de la Montagne , uit: Gedichten (1907)

Hans Achterhuis , de Nederlandse briljant-filosoferende geest achter standaardwerken als De markt van welzijn en geluk en Met alle geweld , doet in een gesprek met een Vlaams weekblad de gevolgen van het Amerikaanse neoliberalisme à la Greenspan beeldend uit de doeken: " Ayn Rand , grondlegster van het objectivisme op wie heel veel neoliberale ideeën terug zijn te voeren, is op zich best een boeiende figuur. Zo was Alan Greenspan, de vorige baas van de Amerikaanse centrale bank, een leerling van haar. En dat dikke boek van Rand, Atlas Shrugged , waar ze al haar ideeën over de samenleving in heeft verwerkt, dat heb ik echt met plezier gelezen. Ik vind het alleen vreselijk dat ze zegt dat álle verhoudingen marktverhoudingen zijn en dat alles in het leven draait om eigenbelang, selfishness . Ik mág dus nooit iets doen voor iemand anders, je moet bij haar zo ongeveer zweren dat je een ander nooit belangeloos zult helpen. Dat is natuurlijk absurd. En je zou misschien willen zeggen dat...

Op de online vraag van een Vlaamse krant waarom de solidariteitsacties voor de twintig miljoen slachtoffers van de overstromingen in Pakistan uitblijven, gaf twintig procent van de ondervraagden 'solidariteitsmoeheid' als reden op. Probeer een dergelijk argument maar eens uit je portemonnee te schudden als je onder het afdak van een Vlaamse frituur, gedreven door een onstilbare hang naar de perfect gebakken friet, de persoon die voor je staat voorzichtig waagt voor te steken. De blikken dan al eens gezien van al die frietkotwachtenden? Toch luidt bij deze het woord van de dag: "Solidariteitsmoeheid!" Verwar daarbij de aanschuivenden in een frietetablissement alstublieft niet met onze Vlaamse publieke opinie. Alleen op zaterdagavond vallen beide groepen volledig met elkaar samen.

Dat onze Nederlandse taal ook heel slap kan klinken - zeker wat ons innerlijk betreft, wij dekselse binnenvetters - bewijst onderstaande vertaalde passage uit Zweigs 'Widerstand der Wirklichkeit': "Aber Liebe wird erst wahrhaft sie selbst, sobald sie sich, sofern sie nicht mehr embryonisch dunkel im Innern des Leibes schmerzhaft wogt, sondern mit Atem und Lippe sich zu benennen, [sobals sie sich] zu bekennen wagt. So beharrlich ein solches Gefühl sich verpuppt, immer durchstösst eine Stunde plötzlich das verwirrte Gespinst und stürzt dann, von allen Höhen in die unterste Tiefe fallend, mit verdoppelter Wucht in das aufschreckende Herz."(*) "Maar liefde wordt pas werkelijk liefde als ze niet meer smartelijk in het embryonale duister binnen in het lichaam drijft, maar zich met adem en lippen durft te benoemen, [zich] uit durft te spreken. Hoe hardnekkig zo'n gevoel zich ook verpopt, altijd stoot het op een dag opeens door het verwarde spinsel heen en stort dan,...

In de voorlaatste Knack - ik kom immers nooit aan de laatste toe - staat een mooi document te lezen over de door Franz Kafka in de herfst van 1913 ondernomen kuuroordtrip naar het Von Hartungen-sanatorium in Riva, een havenplaatsje aan het Gardameer. Bijna honderd jaar na datum mocht journalist Piet de Moor deze reis van zijn bazen overdoen. Het resultaat is een verbluffend, intiem schrijfspel waarin de verslaggever in kwestie, door een reis naar het verleden, in het hoofd van deze Tsjechische beroemdheid, die de coïtus als bestraffing van het geluk van het samenzijn zag, tracht te vluchten. Het sanatorium moest Franz Kafka per slot van rekening van zijn eeuwige Berlijnse Felice Bauer (en van dé vrouw tout court) afhelpen. Piet de Moor: "In vrouwen zocht Franz Kafka de warmtestromen van het leven, daaraan kon zelfs hij geen weerstand bieden. Maar door elke stroom sneed een koudegolf die hem de adem benam. Kafka's hunkering naar liefde werd overschaduwd door het schrikbeeld v...