Afgelopen dinsdag werd in een aftands auditorium van de Gentse Hogeschool voor Wetenschap en Kunst, afdeling Sint-Lucas, de fantastische prent Breaking the Waves van het Deense wonderkind Lars von Trier geprojecteerd. Deze film, dertien jaar oud, was het eerste deel in de zogeheten Gouden Hart Trilogie van von Trier. Daarna verschenen, met een tussenpoos van telkens twee jaar, achtereenvolgens het middenstuk Idioterne en het slot op de trilogie-deur: Dancer in the Dark . Drie aparte maar inhoudelijk toch heel nauw met elkaar verbonden kijkstukken. Dat het in bruinachtig licht badende gezicht, uitgesmeerd over een wel héél grove korrel, van de uit één stuk acterende Emily Watson in schril contrast staat met de apocalyptische kleuren van de desolate landschappen op de pancartes die de film in zeven delen en één epiloog verdeelt, is vooral te danken aan de toevallige totstandkoming van von Triers opnameprocédé. Dankzij cameraman en beeldkunstenaar Robby Müller , die zijn sporen al v...