Loop op een namiddagje eens langzaam tussen de oude grafzerken op het plaatselijke kerkhof en kijk daarbij maar goed naar de soms half van de grafstenen losgekomen zwart-witportretten van de reeds lang overledenen, ga daarna smakelijk op de taart bij grootmoeder en vraag haar naar de jeugdherinneringen die oma's ouders met zich meesleepten en haar dan ook dikwijls - bij wijze van waarschuwing - 's avonds vlak voor het instoppen vertelden. Tegen het invallende schemerdonker huppel je dan ergens in de stad een cinemazaaltje binnen en verzeker je jezelf van een kaartje en een plaatsje voor de laatste prent van alweer zo'n rare Oostenrijker: Michael Haneke. De portretten van op de kerkhoofse zerken en de overgebleven ouderverhalen van grootmama komen dan voor zo'n tweeënhalf uur uiterst zorgvuldig tot leven. En dit in een decor waar ieder gemiddeld Vlaams dorpje van toen wordt vervangen door het Noord-Duitse Eichwald, waar het op het eerste gezicht bravere jaartal 2009 doo...