Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Eerstdaags terug bij elkaar!

Als vandaag de laatste dag is, dan komt er morgen geen. Of herbeginnen we gewoon het tellen en wordt morgen opnieuw één? En houd die 'moeder' of die 'haar' uit onderstaand gedicht maar voor de maand augustus. Waarmee alle banden vanaf morgen voorgoed verbroken zullen zijn. Augustus als de binnenkant van de buik, september: de buitenzijde. 'n Hereniging ligt in 't verschiet! verzoening in haar was ik geborgen en breidde ik mij uit en werd ik steeds kompleter en rijpte ik als fruit en kreeg ik voeten, handen en reuk en stem en wil totdat ik met een gil geboren werd en banden die ons verbonden hielden en die ik niet meer ken, gebroken werden met een slag, een donderslag. o moeder, die mij baarde, die haar vermoeide schoot gelaten openvouwde, u draag ik op mijn dood. Neeltje Maria Min , uit: Voor wie ik liefheb wil ik heten

De voorbije week: gelezen en gehoord (9).

* "Voor mij volstaat het niet als antwoord. En dat heeft niet alleen met mijn geloof te maken. Ook de Griekse tragedies draaiden allemaal rond de vraag: waarom ik? Waarom moet Oedipus zijn vader vermoorden en met zijn moeder huwen? Het noodlot, zogezegd. Maar met dat antwoord kan hij geen vrede nemen. En dus steekt hij zijn ogen uit. Dat is menselijk, daarom heeft iedereen na afloop van de voorstelling tranen in de ogen." ( Knack Extra : de heilige Damiaan, 21/08/2009, Godfried Danneels , persoonlijkheid én kardinaal, in een door hem zo kenmerkend antwoord op de vraag of lijden niet gewoon een kwestie van pech is) * "Well my baby's so fine/Even her car looks good/From behind/Well my baby's so fine/Even her car looks good/From behind/But the train that took/My baby.../It went clang, boom and steam" ( Tom Waits ' fatalistische liedje 'Clang boom' op zijn overfijne langspeler 'Real gone' uit 2004) * "Ik ben geen actrice die een zwaar de...

"Is er wel iets droevigers denkbaar dan een vogel in een kooi?"

Dat de blaadjes aan de bomen nu reeds naar de grond neigen, werd ik deze morgen buiten mijn deur ook gewaar. Een wel héél vroege herfst of de gevolgen van een maand bijna droogte? En ja, ook hier staat het bos zo dicht niet meer als enkele weken geleden en ook de vogels maken al onverwijld plannen. 'k Heb wel geen haastig achtergelaten vogelnestje gevonden en nog veel minder zou dat me dan aanzetten tot ergernis aan reeds lang vervlogen dichtregels. Cyriel Buysse laat die slecht gekozen dichterszinnen evenwel aan zijn hart komen... want een nestje zonder vogelen da's pas échte droefenis. 27 augustus En heel héél stilletjes zijn de blaadjes aan 't bruin worden en aan 't neervallen. Veel is 't nog niet, maar 't bos staat lang zo dicht niet meer als enkele dagen geleden en de zwaluwtjes troepen reeds samen voor de najaars-afreis. Daar straks heb ik er velen gezien, op 't leien dak der kerk. Even dwarrelden zij als een opstijgende wolk door elkaar, in grote agit...

"Wij zijn de erfgenamen van tweeduizend jaar zelfkruisiging en gewetensvivisectie."

"I didn't want to harm the man. I thought he was a very nice gentleman. Soft-spoken. I thought so right up to the moment I cut his throat." Truman Capote , uit: In cold blood De grondlegger van de faction, oftewel: literatuur gebaseerd op controleerbare feiten verzameld door journalistiek onderzoek, journalist en schrijver Truman Capote is vandaag exact vijfentwintig jaar uitgespeeld. Een groot deel van zijn faam dankt deze zonderlinge Amerikaanse schrijver aan zijn vaak hilarische opmerkingen over andere schrijvers en aan zijn uitgebreide kennissenkring die ongeveer alle grote namen uit de toenmalige Amerikaanse jetset omvatte. Zijn schriftelijke neerslag hierover vind je in het boek The dogs bark: public people and private places uit 1973. Het handgeschreven manuscript Summer Crossing , een nooit gepubliceerd verhaal van Capote gevonden eind 2004, bevat dan weer de geschiedenis van een zeventienjarig meisje dat alleen in New York achterblijft als haar ouders op vakanti...

"Mijn eenzaamheid wordt opgevrolijkt door de elegante verwachting van de periodieke herhaling van een eeuwigheid aan boeken."

"Op een middag kwam Jorge Luis Borges in de boekwinkel, vergezeld door zijn achtentachtigjarige moeder. Hij was beroemd, maar ik had slechts een paar van zijn gedichten en verhalen gelezen, en daar was ik niet van onder de indruk. Hij was vrijwel geheel blind, maar weigerde een stok te gebruiken, en hij liet regelmatig een hand langs de planken glijden alsof hij de titels kon lezen. Hij was op zoek naar boeken die hem konden helpen Angelsaksisch te leren, zijn nieuwste passie, en we hadden voor hem het woordenboek van Skeat besteld, evenals een geannoteerde versie van de Battle of Maldon . Borges' moeder werd ongeduldig: 'O, Georgie,' zei ze, 'ik snap niet waarom je je tijd verspilt aan Angelsaksisch, in plaats van je te verdiepen in iets nuttigs, zoals Latijn of Grieks!' Ten slotte draaide hij zich om en vroeg mij om een aantal boeken. Ik vond er een paar en noteerde de titels van de andere en vervolgens, toen hij op het punt stond te vertrekken, vroeg hij of...

"Niemand praat op de televisie. Praten, gewoon praten.(...) Praten is iets heel anders dan wat er op de televisie gebeurt."

De Franse schrijfster en filmmaakster Marguerite Duras doet in 'Het materiële leven' (1987) ondubbelzinnig en heel openhartig haar boekje open over het leven in Frankrijk en elders. Het geschrift is het resultaat van een hele resem gesprekken die Duras toen had met journalist en goede vriend des huizes Jérôme Beaujour. Of zoals de in Frans China geboren altijd controversiële Marguerite in haar inleiding zelf pent: "Ik heb geaarzeld voor ik tot publikatie overging, maar geen enkel geschrift dat op dit moment vorm krijgt of in voorbereiding is zou de aarzelende stijl van 'Het materiële leven' hebben kunnen bevatten, deze uitstapjes van mij naar mezelf, van mij naar u in dit tijdperk waarin we ons allen bevinden." Op bladzijde honderddertig uit de schrijfster in kwestie haar bedenkingen bij de toenmalige televisieberichtgeving boordevol onbekwame televisiejournalisten. Op een tafel van een viertal pagina's dissecteert Duras zorgvuldig het verschijnsel televi...

"Ik geniet pas het meest van een goede sardine als ik aan al mijn dode vrienden denk."

De bekende Spaanse dichter en toneelschrijver Federico García Lorca werd op 19 augustus 1936 eenvoudigweg - in zijn door aanhangers van Franco bezette stad Granada - doodgeschoten. Zelfs zijn tien jaar eerdere, na een lange periode van intense vriendschap, afgekondigde en afgewezen liefde aan gans lijf en leden van de Catalaanse kunstschilder Salvador Dalí kon deze brutale moord niet verhinderen. In zijn eigen nagelaten notities schreef Dalí over deze liefdesverklaring het volgende: "Toen García Lorca mij wilde bezitten, heb ik hem gruwend geweigerd." Daar deze besnorde, getalenteerde fantast zelden de waarheid sprak, zullen we nooit te weten komen wat tussen beide heerschappen werkelijk is gebeurd. Gegeven is dat beide Spaanse twintigers in die tijd bijna onafscheidelijk waren. Voor Dalí moest toen alles nog beginnen, terwijl het voor Lorca weldra bijna uit was. De heren tekenden voortdurend liefdevolle portretten van elkaar - Lorca was naast dichter ook begenadigd tekenaa...