Arsène Droogakkers offreert, elektriseert en alarmeert...

De tafels zijn rond De tafels zijn rond en zullen het blijven tot ik er de bijl inzet en zo ook de kopjes en de bordjes en het cirkelvormig licht En wat rond is is lief en wat lief is wordt geduld met het geduld van de haperende en steeds in haar zelfde groeven draaiende plaat tot zij breekt de naald En na jaren alles wat rond is wordt afgemaakt. Eddy van Vliet , uit: Na de wetten van Afscheid en Herfst (fragmenten uit het leven van een burger) (1978)

 Soms is je huid er nog te veel Nog zijn de avonden septemberlicht Je ligt zacht in je slaap verdwaald als plots een hitte komt van binnenuit Soms is je huid er nog te veel de tere schil die je omsluit en bloost als door een vreemde hand gestreeld: het witte spook dat met je speelt En met een argeloos gemak geef je je wijdbeens bloot aan koeler wind die door de kamer spint, de vissenmond van je geslacht Je slaapt zo roekeloos zo vreselijk aan mij voorbij dat ik naar adem snak. Jan van Meenen , uit: Aarzelend gedicht (1998)

Zomernacht Als ik u zie, naakt en bewogen, tegen het vlieswit van de nacht, in de begeerte der gesloten ogen, word ik verdriet, zonder geslacht. Het zweet der maan breekt uit, de duisternis zwelt in mijn keel, roofdier in mijn mond, en buit, - de buit ligt verder dan uw greep. Lucht zonder bedding, zonder oever, vlakte zonder wind, mijn wereld kantelt trager, droever, lief, ik word uw kind Adriaan Magerman , uit: Asthenisch (1962)

Gij zijt een bloem, een lichte roode bloem in donkre kamer 's nachts, een bloem, een bloem- vèr òm der stede opschokkend gedoem, dicht òm der stilte suiskokend gedoem- een lichte roode bloem, een witte bloem. Gij zijt mijn hart, mijn eenzaam levend hart, de daden van mijn lijf slaan rondom hard, wreed klaterende stem veinst vreugd en smart, bliksemt mijn lijf, maar binnen is 't al zwart- eenzaam in mij leeft gij, mijn levend hart. Gij zijt zoo donker en toch vlak bij mij- een bloem voor oogen en een hart in mij- ik zoek te zeggen hoe 'k verlangen lij. Herman Gorter , uit: Verzen (1890) Bij de mooie, prestigieuze Perpetua reeks (Athenaeum-Polak & Van Gennep) - bedoeling is om de honderd meest voor de hand liggende literaire werken in één reeks Nederlandse vertalingen te gieten - werd in 2010 Herman Gorters 'Verzen' geschoven. Het nawoord over het gevoelsengagement van deze bekende Tachtiger is er eentje van zijn latere Nederlandse beroepsgenoot Kees 't Hart....

In de jaren '50 raakte Roger van de Velde (1925-1970), schrijver, journalist en leerling/vriend van Willem Elsschot, als maagpatiënt verslaafd aan pijnstillers. Palfium R-875. Aanvankelijk doeltreffender dan morfine en zónder schadelijke nevenwerking. Van de Velde kon niet meer zonder zijn dagelijkse dosis Palfium. Ook toen dit fameuze pijnstillende medicijn, wegens redenen van erg verslavend, op de lijst van de verboden middelen kwam te staan. Zestig pillen in plaats van de gebruikelijke vier. Geen dokter wou in die tijd nog de verantoordelijkheid dragen voor de zwaar verslaafde Boomse reporter. Ook met drank dacht Van de Velde de pijn en de angst, als gevolg van verschillende maagoperaties, te kunnen stelpen. Tijdens een alcoholcontrole in september 1961, toen de totaal benevelde schrijver aan de linkerkant van de weg reed, vond de politie vervalste doktersvoorschriften in zijn auto. Van de Velde werd gearresteerd en diende, omdat zijn advocaat de journalist een gevangenisstraf...

Toen Co Woudsma een popart-prent van Lichtenstein onder de piepers kreeg geschoven en hem gevraagd werd naar enkele woorden bij de fameuze 'Girl with hair ribbon' (met die witte glans op de rechterkaak van de geportretteerde wist de dichter aanvankelijk niks aan te vangen), koppelde deze sympathieke Weespenaar ogenblikkelijk een leuk spelletje (het laatste couplet!) aan het snuitje van de blondine in kwestie. Woudsma vond zijn verzen buitengewoon origineel en weigerde het jaar daarop een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds . Puistjes Rose sterren aan de blanke hemel koraaleilandjes in de stille zee van een onaangedaan gelaat. Ze zijn zo lijfelijk, op schilderijen meestal weggeretoucheerd. Maar ik vind ze mooi en ook het woord is om te zoenen (spreek de T niet uit). Mag ik de puntjes op je wang verbinden en kijken wat ontstaat? Co Woudsma , uit: Geluksinstructies (2005)

"De speelse, opgejaagde stijl waarmee Vandecasteele de onwaarschijnlijke voorvallen in het plots zinderende leven van Margot en de andere halfgoden van Blurred Inc. beschrijft, verflauwt tot oneliners als hij het over Julian Assange, Anonymous, Apple of Occupy Wall Street heeft. Maar de veelheid die in Massa beukt, hapt en reutelt, zegt alles over de ambitie van deze roman. En ambitie juich ik graag toe." Knack-recensente Tine Hens juicht, net als de rest van het verzamelde Vlaamse persgild, de tomeloze ambitie achter Vandecasteeles derde halfhard toe. Bim! Terecht! Bam! Onvlaams! Bom!