Arsène Droogakkers offreert, elektriseert en alarmeert...

Vorig jaar nog verdedigde historicus Christopher Clark in zijn Slaapwandelaars: hoe Europa in 1914 ten oorlog trok op sprankelende wijze de gangbare revisionistische idee dat de moord op de Oostenrijkse aartshertog Franz Ferdinand in de zomer van 1914 aan de basis lag van een louter accidentele oorlog waarin een hele generatie jongemannen zomaar het leven liet. Dat Duitsland zonder twijfel schuldig was aan het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en dat Groot-Brittannië in moreel en politiek opzicht gelijk had door zich in dit conflict te mengen, was dan weer de teneur die de gerenommeerde Britse geschiedkundige Max Hastings met zijn 1914: het trauma van Europa eerder dit jaar achterliet. Wat bij beide titels opvalt, is dat ze zich in hoofdzaak concentreren op de vraag wie verantwoordelijk was voor het uitbreken van een militaire krachtmeting die honderd jaar geleden miljoenen doden eiste. Door hun grote Doos van Pandora-gehalte zwemen deze boeken, los van hun individuele kwaliteite...

In de uitstekend gedocumenteerde pil 1914: het trauma van Europa demonstreert de gerenommeerde Britse historicus Max Hastings de haast vanzelfsprekende wijze waarop de door zelfoverschatting geteisterde Duitse keizer Wilhelm II de Oostenrijkers, na de moordaanslag op hun aartshertog in de zomer van 1914, militair beloofde te steunen. In de ogen van Hastings is Duitsland, onder meer uit geopolitiek opportunisme, zonder enige twijfel schuldig aan het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Op indringende wijze verhaalt deze bekende geschiedkundige hoe de Oostenrijkers, geruggesteund door Duitse troepen, er op uit waren de Serviërs te gronde te richten. Opzienbarend is de wijze waarop beide landen de zekerheid dat ook Rusland zijn Slavische protégé in dit scenario ter zijde zou springen arrogant naast zich neerlegden. Ook de idee dat zelfs Groot-Brittannië, zeker na de Duitse invasie van België dat door een verdrag uit 1839 nochtans het statuut van neutraliteit droeg, wel eens in bewegin...

"Mijn therapeut heeft geconstateerd dat ik een seksuele afwijking heb. Dat ik het uit ongeluk doe, dat ik niet anders kán in de staat waarin ik nu ben. Volgens hem heb ik namelijk een diepgeworteld minderwaardigheidsgevoel. We zijn nog aan het spoorzoeken naar het bijbehorende jeugdtrauma. Waar het op neerkomt is dat die vrouwen helpen om een existentieel gevoel van leegte te bestrijden." De sullige Marcel, een aan alcohol en vrouwen verslaafde, werkloze dertiger, vult zijn dagen in Nederland met doelloos over straat zwerven, op zoek naar de verloren lamlendige tijd uit zijn studentenverleden. Tegenover zijn vriendin Lidia, als juriste verbonden aan een advocatenkantoor, houdt deze rare snuiter zich dagelijks staande met onderhandse leugens en bij elkaar gefantaseerde halve waarheden over hoe hij zijn massa's vrije tijd intellectueel tracht te slijten: "Ik lees, ik kijk films, ik wandel door de stad en ik probeer mezelf hobo te leren spelen. Het afgelopen halfjaar b...

In De duimsprong komt een naamloze jonge vrouw in de problemen. Samen met de ervaren alpinist Jens probeert ze de Zwitserse Alpentop de Tödi te bedwingen. Maar haar klimpartner verkeert in een verrassend slechte conditie en maakt een foutieve inschatting bij het afleggen van het bergparcours. Hierdoor moet het stel klimmers voor de laatste stukken van hun tocht over een gevaarlijke gletsjer klimmen. Na deze bijna dramatisch afgelopen expeditie verdwijnt Jens, alsof hij door het landschap werd uitgegomd, van de radar en laat niks meer van zich horen. Voor de vrouwelijke hoofdpersoon is dat het startschot om als een bezetene de lievelingsplekken van de door zijn ouders als vermist opgegeven Jens uit te kammen: van het jonge berggeweld in de Zwitserse Alpen tot de weinig bezochte archieven van diverse Europese natuurkundige musea: "Zolang Jens vermist bleef kon ik hem in gedachten overal naartoe sturen. Soms wist ik niet meer of de herinneringen die ik aan hem had niet mijn eigen c...

In 1984 kwam Ludo Simons , emeritus hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschap en oud-bibliothecaris van verschillende Vlaamse culturele instellingen, voor de dag met het eerste deel van zijn studie Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen . Terwijl boekwetenschapper Simons in dit overzicht uitsluitend aandacht had voor het Vlaamse uitgeefvak in de negentiende eeuw, completeerde hij zijn omvangrijke eenmansstudie in 1987 met een tweede volume dat zich volledig toespitste op de twintigste eeuw. Vreemd genoeg was er tot dan toe in Vlaanderen op dit terrein nauwelijks enige voorstudie gedaan. Simons' titanenarbeid werd onverwijld verheven tot standaardwerk en achteraf terecht bekroond met velerlei prijzen. Op vraag van uitgeverij Lannoo is er nu deze grondig herziene en sterk uitgebreide versie van dit alom bejubelde naslagwerk dat in historische analyse en gedetailleerde volledigheid veruit onevenaarbaar is. Deze keer schenkt Simons extra aandacht aan de ontwikkeling van de boe...

Na een opvallende passage in het Gentse Museum Dr. Guislain in 2009 bood het Caermersklooster , het Oost-Vlaamse Provinciaal Cultuurcentrum, afgelopen zomer met 'Prime Time' onderdak aan een resem recente werken van de in 1952 in Belgrado geboren kunstenaar Goran Djurovic . Na een opleiding schilderkunst aan de Hochschule für Bildende Künste Dresden in de jaren zeventig trok de man naar Berlijn waar hij tegenwoordig nog steeds woont en werkt. Gevraagd naar zijn grootste inspiratiebronnen heeft Djurovic het over de controversiële 'Scene Paintings' van de Servische schilder en filmregisseur Mica Popovic (1923-1996), de donkere melancholische films van landgenoot Zivojin Pavlovic (1933-1998) en de bijzondere aandacht van de Russische schrijver Fjodor Dostojevski (1821-1881) voor het falen en het lijden van de mens in veel van zijn verhalen: "In ben geïnteresseerd in het gemis, de mislukking. We zijn allemaal verliezers, maar behalve droefenis zit er veel schoonheid...

Dichtbundels, hoorspelen, novellen, filmscenario's, biografieën, historische romans,… Met ruim 150 titels op zijn naam heeft de in het Friese Veenwouden geboren veelschrijver Theun de Vries , Nederlands meest argeloze revolutionair, met Revolte is leven: biografie van Theun de Vries (1907-2005) nu ook zijn eigen complete levensverhaal op papier. Rond "een van de sterkst overschatte schrijvers van ons land," zoals criticus Max Nord de veelzijdige De Vries ooit typeerde, heeft historicus Jos Perry toch maar mooi deze meeslepende en rijk geschakeerde biografie geweven. Zelfs op heel hoge leeftijd weigerde De Vries, die van zijn favoriete filosoof Spinoza leerde "het leven op aarde te veranderen en te humaniseren," zijn communisme te verzwijgen, te verloochenen of te bagatelliseren. Gezien de toenmalige situatie bleef de schrijver, ook als zeventigjarige achter zijn keuze staan. Niet abnormaal voor een man die sinds het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog in 19...