Arsène Droogakkers offreert, elektriseert en alarmeert...

"Waarom vond ik het toch soms zo moeilijk om mijn eigen emoties te lezen? Doorgaans weet ik niets. Ik weet niet of ik in de stad of in de natuur wil wonen, ik weet niet of ik alleen maar wil schrijven of alleen maar niet wil schrijven." Bij de Gentse schrijver Bavo Dhooge , die vooral bekendheid verwierf met zijn thrillers, begon in 2016 de schrijfmotor plots te sputteren. In dat jaar ging hij voor het eerst tegen een muur van een writer's block aan zitten kijken. Niet verwonderlijk: aan een ritme van gemiddeld zes titels per jaar stond de teller van de nv Dhooge, na een schrijfcarrière van ongeveer 18 jaar, al op honderd. Van science fiction tot jeugdboeken en van filmscenario's tot westerns, voor niks draaide hij zijn hand om. De vraag of Dhooge van plan was de rest van zijn verdere leven in zijn Gentse appartement genreliteratuur uit te spugen, noopte tot een heruitvinding van de schrijver. Bovendien deed een pijnlijke relatiebreuk met Marilou, de vrouw van zijn e...

Breughels Ikarus  Vielt ge, Ikarus? De landman snijdt de voor:  Hij heeft voor 't plassende geplons geen hoor.  De visser op de rotswand houdt zijn plaats,  Vol winzucht zorgend om 't bewegend aas.  De vogel, naast hem op de tak, ziet uit Naar mooglijk aandeel in de vinnige buit.  De wind waait ginds fregat de zeilen bol,  Het volk heeft in het want de handen vol.  Alleen de meeuwen zwermend om u heen  Merken 't verdwijnen van uw witte been.  Eén ziet omhoog: de man die schapen dreef  Zag in de lucht iets vreemds en vraagt waar 't bleef.  Op heel de baai van Samos straalt de zon  Die Ikarus dacht naadren, maar niet kon.  Albert Verwey , uit: De figuren van de sarkofaag (1930)  1930. Pensioengerechtigde leeftijd. Na een leven van onvermoeibaar tijdschriften oprichten en presidentieel resideren als Hoofddichter van de Noordwijker Kamer geeft Albert Verwey zi...

Precies 100 jaar geleden, in december 1916, treedt ene Rudolf Ditzen in dienst van de pas opgerichte Berlijnse Kartoffelbaugesellschaft. Handelsreizigersgewijs moet de jonge twintiger vanuit Berlijn de boer op, naar het uitgestrekte platteland. Duitse boeren staan immers te smachten naar vakkundig gegeven aardappelteeltadviezen. Aan de hand van heel originele, vaderlandslievende reclameteksten tracht Ditzen, die beweert wel twaalfhonderd aardappelrassen te kennen (hoewel er destijds maar tweehonderd soorten bekend waren), de landbouwers te mobiliseren...   Durchhalten! Droh'n uns're Feinde auch noch so viel uns mit der Hungersnot Graus. Wir machen die letzte Kartoffel mobil. Wir Deutsche, wir halten es aus.  Volhouden! Al maakt onze vijand ons horendol met het schrikbeeld van hongersnood. Wij maken elke aardappel mobiel Wij Duitsers, wij houden stug vol! Eenmaal terug op zijn kamertje in Berlijn gaat het deze labiele aardappelagent helemaal n...

Soldati  Si sta come  d'autunno sugli alberi le foglie Giuseppe Ungaretti , di: La Raccolta (1918) Soldaten  We zijn als  in de herfst  aan de bomen  de bladeren  Giuseppe Ungaretti , uit: La Raccolta (1918)

Vorig jaar nog verdedigde historicus Christopher Clark in zijn Slaapwandelaars: hoe Europa in 1914 ten oorlog trok op sprankelende wijze de gangbare revisionistische idee dat de moord op de Oostenrijkse aartshertog Franz Ferdinand in de zomer van 1914 aan de basis lag van een louter accidentele oorlog waarin een hele generatie jongemannen zomaar het leven liet. Dat Duitsland zonder twijfel schuldig was aan het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en dat Groot-Brittannië in moreel en politiek opzicht gelijk had door zich in dit conflict te mengen, was dan weer de teneur die de gerenommeerde Britse geschiedkundige Max Hastings met zijn 1914: het trauma van Europa eerder dit jaar achterliet. Wat bij beide titels opvalt, is dat ze zich in hoofdzaak concentreren op de vraag wie verantwoordelijk was voor het uitbreken van een militaire krachtmeting die honderd jaar geleden miljoenen doden eiste. Door hun grote Doos van Pandora-gehalte zwemen deze boeken, los van hun individuele kwaliteite...

In de uitstekend gedocumenteerde pil 1914: het trauma van Europa demonstreert de gerenommeerde Britse historicus Max Hastings de haast vanzelfsprekende wijze waarop de door zelfoverschatting geteisterde Duitse keizer Wilhelm II de Oostenrijkers, na de moordaanslag op hun aartshertog in de zomer van 1914, militair beloofde te steunen. In de ogen van Hastings is Duitsland, onder meer uit geopolitiek opportunisme, zonder enige twijfel schuldig aan het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Op indringende wijze verhaalt deze bekende geschiedkundige hoe de Oostenrijkers, geruggesteund door Duitse troepen, er op uit waren de Serviërs te gronde te richten. Opzienbarend is de wijze waarop beide landen de zekerheid dat ook Rusland zijn Slavische protégé in dit scenario ter zijde zou springen arrogant naast zich neerlegden. Ook de idee dat zelfs Groot-Brittannië, zeker na de Duitse invasie van België dat door een verdrag uit 1839 nochtans het statuut van neutraliteit droeg, wel eens in bewegin...

"Mijn therapeut heeft geconstateerd dat ik een seksuele afwijking heb. Dat ik het uit ongeluk doe, dat ik niet anders kán in de staat waarin ik nu ben. Volgens hem heb ik namelijk een diepgeworteld minderwaardigheidsgevoel. We zijn nog aan het spoorzoeken naar het bijbehorende jeugdtrauma. Waar het op neerkomt is dat die vrouwen helpen om een existentieel gevoel van leegte te bestrijden." De sullige Marcel, een aan alcohol en vrouwen verslaafde, werkloze dertiger, vult zijn dagen in Nederland met doelloos over straat zwerven, op zoek naar de verloren lamlendige tijd uit zijn studentenverleden. Tegenover zijn vriendin Lidia, als juriste verbonden aan een advocatenkantoor, houdt deze rare snuiter zich dagelijks staande met onderhandse leugens en bij elkaar gefantaseerde halve waarheden over hoe hij zijn massa's vrije tijd intellectueel tracht te slijten: "Ik lees, ik kijk films, ik wandel door de stad en ik probeer mezelf hobo te leren spelen. Het afgelopen halfjaar b...