Arsène Droogakkers offreert, elektriseert en alarmeert...

Of ik ook non-fictie ken waarin geen woord te veel staat? En ieder woord dat er staat precies op de juiste plek is neergezet, afgemeten gecomponeerd dus, zoals dat dan in besprekersmiddens heet. Nou, jongens, van de tekst tussen deze twee flappen krijg je in ieder geval géén millimeter. Voor recensent Christiaan Weijts na 'Het boek Daniel' reden te meer "(...) dat ze in het zuiden veel meer aandacht besteden aan het ambacht." Voor schrijver Chris de Stoop tijdens 'Het boek Daniel' reden te meer om nog eens uit het raam van zijn eigen ouderlijke vierkantshoeve te staan turen: "Hij leefde met niets en had alles, en iets anders wilde hij niet. Misschien vond het dorp het zielig, maar voor hem was het de juiste manier. Zijn levensruimte was een gehucht groot, dat vroeger Le Chien werd genoemd, net als zijn straat. Oom Daniel heeft nooit ergens anders gewoond en is hoogstens enkele tientallen kilometers van huis geweest, naar het ziekenhuis in Doornik of onze...

Wij, niet-papiermensen, althans niet in het verdienmodel van dat vlak vóór de gebruikelijke drukkerij, mogen in ons beider handjes wrijven en onszelf gelukkig prijzen dat deze 'Johnny Paycheck' geen klassieke biografie is geworden. In dat geval was zelfs al het papier uit de zevendelige Proust-cyclus te ontoereikend geweest voor een eventueel voorwoord à la Christophe Vekeman, de Don Draper in barok vitriool van de Vlaamse literatuur. Waarom toch heeft deze bijzondere monografie bij zijn destijdse lancering, behalve dan die ene deskundige blik van Paycheck-kenner en schrijver van boven ’t Scheld P.F. Thomése , in 2016 zo weinig 'serieuze' aandacht gekregen? Nu het door elkaar zwemmen van fictie en non-fictie in de hedendaagse schrijverij alsmaar meer de norm is geworden, hoog tijd voor een heuse Post Paycheck Award. Met zijn overzeese reanimatie schiet zelfs Hank 3, in de inleiding van Vekemans onnavolgbare Johnny Paycheck-belijdenis, de Vlaamse letteren plastisch plage...

Om dat wat verzwegen wordt, 'il non detto' in het Italiaans, daar draait het in hoofdzaak om in de teder bijtende liefdesvertelling 'Het grote vuur' (1959) van het duo Pavese-Garufi. Het zwijgen van de vertellers, het zwijgen van de aangesprokenen, het zwijgen op een simpele vraag. Het zwijgen waarin zowel het meest diepzinnige alsook het meest afwijzende antwoord verscholen ligt. Aan de ene kant staat Silvia die, door wat ze als opgroeiend meisje zelf heeft meegemaakt, de mannen in haar leven op afstand leert te blijven. Aan de andere zijde is er Giovanni, een van Silvia's geliefden, bij wie de frustraties zich daarom alsmaar meer gaan opstapelen.  Cesare Pavese en Bianca Garufi, in 1946 beiden in analyse en de noodzaak voelend om in 'Het grote vuur' samen hun zweren te doorprikken, werkten, na een stormachtige relatie en een door Garufi afgewezen huwelijksaanzoek, beurtelings associërend aan dit geschrift. Alleen al daarom is deze grootse, onaffe vertelli...

Als portret van een huwelijk vol vernederingen verdraagt het intens sensuele 'Welbeschouwd' (2020, Nederlandse vertaling: Inge Kok) slechts één man: de verwaande egoïst Conrad Fleming. Er is iets met de mannen in de romans van de fantastische Elizabeth Jane Howard : in de liefde zijn ze stuk voor stuk op zoek naar genade en klampen ze zich vast aan een geloof dat iemand door hun grillige gedrag heen zal kijken en hun bestendige eigenschappen zal zien. Volgens bevriend auteur Hilary Mantel zoeken Howards boekenventen steeds een vrouw die hen leest en trouw blijft, die het ergste weet, maar de bladzij blijft omslaan. In de analoge wereld: mannen van eergisteren, het soort (standbeeld)man dus dat vandaag in de prullenmand ligt. Zo bezien kon Elizabeth Jane Howard, het schrijvend equivalent van oorlogs- en modefotografe Lee Miller, niet anders dan haar tweede roman 'Welbeschouwd' op te dragen aan haar minnaar, de Londense bankier en kunstmecenas E.M. Behrens, die haar even...

Van de jonge de Gelderlander-columnist en beeldend kunstenaar Jonah Falke (1991) verscheen afgelopen jaar ‘De mooiste vrouw van de wereld’, een titel die inzake aspiratie niets aan de onduidelijkheid overlaat. Daar waar Falkes met veel bravoure geschreven debuut ‘Bontebrug’ (2016) nog verhaalde over de Amsterdamse wedervaardigheden van anti-held Robert Lowenthal, die in de ambitieuze grootstad tevergeefs het juk van zijn Gelderlandse lusteloosheid van zich af tracht te spoelen, loopt de al even richtingloze held Jonah in Falkes tweede worp ‘De mooiste vrouw van de wereld’ opnieuw plompverloren.  De plot wil deze keer dat Jonahs vriendin Lotte, een goedbetaalde anesthesiste in een Nederlands ziekenhuis die door collega’s steevast wordt omschreven als “pragmatisch op een liefdevolle manier”, een kind van hem wil. Gesteund door het voortdurende geëmmer van haar ouders over haar leeftijd en hun opzichtige sollicitaties naar de vacante functie van grootouders, is Lotte uiteindelijk...

In september 1930 begon de ambitieuze veelschrijver Erich Kästner aan zijn voor de Duitse censuur aangepaste en daardoor vooraf uitvoerig geredigeerde ‘hoofdwerk’, de intellectuele satire ‘Fabian. Die Geschichte eines Moralisten’. Na tien maanden al konden twee proeflezers met Kästners eerste manuscript aan de slag om uiteindelijk op 15 oktober 1931, na twee doorlopen en diverse correcties, de boekhandel in te sukkelen. Zo bleef de sluwe Erich Kästner alvast vrienden Hermann Kesten en Ernst Glaeser, die toen met een gelijkaardig romanidee van een ronddolende, werkloze academicus in Berlijn aan de slag waren gegaan, voor. In Kästners ‘Fabian’, geschreven in een indringende, navrante toon, slentert de jonge begaafde Jakob Fabian doelloos rond in het zedelijk verwilderde Berlijn van na de Eerste Wereldoorlog. Op geen enkele pagina staan de decadente spot en de koele observaties de oprechte verontrusting en de teleurgestelde mensenliefde van hoofdpersoon Fabian in de weg. Kästner ...

Hear! Hear! Hear! Felix Timmermans stoot met zijn van vitalisme doordrongen expressionistische roman 'Pallieter' (1916) , geschreven rond een charlatan met de psychologische diepgang van een betonmolen, dichter, criticus en fan van het eerste uur Willem Kloos uit de tweede literaire KANTL-canon van Vlaanderen (2020) . Het was nochtans Kloos, die onder meer een beslissende hand had in het succes van de dichter J.H. Leopold en de postume faam van Guido Gezelle in Nederland, die de verschillende hoofdstukken van Timmermans' futuristische roman 'Pallieter' tussen augustus 1912 en mei 1914 met alsmaar meer geestdrift in zijn 'Nieuwe Gids' liet afdrukken: "Na kort uitstel, ging ik het inzien, in de verwachting een iets meer dan gewoon aardig-naief, dan een frisch-gemoedelijk Zuid-Nederlandsch verhaal te gaan genieten, maar al spoedig werd ik mij bewust, dat deze eerste bladzijden naar heel iets anders heenwezen."   Bevlogen Timmermans-lezers als ...