Wij, niet-papiermensen, althans niet in het verdienmodel van dat vlak vóór de gebruikelijke drukkerij, mogen in ons beider handjes wrijven en onszelf gelukkig prijzen dat deze 'Johnny Paycheck' geen klassieke biografie is geworden. In dat geval was zelfs al het papier uit de zevendelige Proust-cyclus te ontoereikend geweest voor een eventueel voorwoord à la Christophe Vekeman, de Don Draper in barok vitriool van de Vlaamse literatuur. Waarom toch heeft deze bijzondere monografie bij zijn destijdse lancering, behalve dan die ene deskundige blik van Paycheck-kenner en schrijver van boven ’t Scheld P.F. Thomése, in 2016 zo weinig 'serieuze' aandacht gekregen? Nu het door elkaar zwemmen van fictie en non-fictie in de hedendaagse schrijverij alsmaar meer de norm is geworden, hoog tijd voor een heuse Post Paycheck Award. Met zijn overzeese reanimatie schiet zelfs Hank 3, in de inleiding van Vekemans onnavolgbare Johnny Paycheck-belijdenis, de Vlaamse letteren plastisch plagend ter hulp: "I am here to put the dick in 'Dixie' and the cunt back in 'Country'!”
Reacties