Arsène Droogakkers offreert, elektriseert en alarmeert...

“Gedurende enkele minuten liet de monarch zijn koele blik langs de zwarte, starre rijen letters dwalen. Hij onderwierp ieder woord, iedere komma aan een strenge inspectie. Maar na het lezen van de eerste zinnen werden zijn oogleden rood, in zijn ogen begon iets te branden. De bril besloeg. De laatste tijd vermoeide het lezen de oude man zeer, vooral bij kunstlicht. Dus wendde hij zijn blik af van het vel papier en toen hij het ongeduld van de kroonraad zag, bracht hij de pen naar de geopende zwarte bek van de inktpot. De hand keerde terug met de pen die was ondergedompeld in de giftige vloeistof en bevend daalde hij neer op het papier, als een vliegtuig dat een noodlanding maakt. Al gauw kwam de linkerhand de rechter te hulp om het papier vast te houden. De keizer zette de handtekening waarop de ministers zo lang hadden gewacht. Na het schrijven van het woord ‘Franz’ was de pen al uitgeput, de inkt was op. Voor de tweede keer reikte de keizer naar de inktpot en met bevende pen schramde...

Dit heerlijke boekje dus, met aan de ene kant een rijkgevulde Kempense wielercarrière, met meer dan 1000 gewonnen baan- en wegwielerwedstrijden, van om en bij de twee decennia en aan de andere kant een zestienjarige langs de Wettersesteenweg, in beate bewondering voor zijn idool die in 1946 voor de tweede maal als eerste over De Ronde van Vlaanderen-eindstreep vloog. Dit heerlijke boekje dus, met aan de ene kant 'Grote Rik (Van Steenbergen)', in het echt waarschijnlijk veel liever aangesproken als 'kleine Kaers' (naar zijn grote voorbeeld Karel Kaers die in 1934 op negentienjarige leeftijd wereldkampioen op de weg werd), behept met een buitenaards recuperatievermogen en een aangeboren afkeer van extreme wielerhitte en venijnige hellingen, en aan de ander kant de scherpe, geromantiseerde wielerblik van zijn al even getalenteerde meesterknecht en collega-pistier, de latere wielerjournalist en ploegleider Fred De Bruyne. In het ogenblik waarop Rik Van Steenbergen zich in 1...

Of ik ook non-fictie ken waarin geen woord te veel staat? En ieder woord dat er staat precies op de juiste plek is neergezet, afgemeten gecomponeerd dus, zoals dat dan in besprekersmiddens heet. Nou, jongens, van de tekst tussen deze twee flappen krijg je in ieder geval géén millimeter. Voor recensent Christiaan Weijts na 'Het boek Daniel' reden te meer "(...) dat ze in het zuiden veel meer aandacht besteden aan het ambacht." Voor schrijver Chris de Stoop tijdens 'Het boek Daniel' reden te meer om nog eens uit het raam van zijn eigen ouderlijke vierkantshoeve te staan turen: "Hij leefde met niets en had alles, en iets anders wilde hij niet. Misschien vond het dorp het zielig, maar voor hem was het de juiste manier. Zijn levensruimte was een gehucht groot, dat vroeger Le Chien werd genoemd, net als zijn straat. Oom Daniel heeft nooit ergens anders gewoond en is hoogstens enkele tientallen kilometers van huis geweest, naar het ziekenhuis in Doornik of onze...

Wij, niet-papiermensen, althans niet in het verdienmodel van dat vlak vóór de gebruikelijke drukkerij, mogen in ons beider handjes wrijven en onszelf gelukkig prijzen dat deze 'Johnny Paycheck' geen klassieke biografie is geworden. In dat geval was zelfs al het papier uit de zevendelige Proust-cyclus te ontoereikend geweest voor een eventueel voorwoord à la Christophe Vekeman, de Don Draper in barok vitriool van de Vlaamse literatuur. Waarom toch heeft deze bijzondere monografie bij zijn destijdse lancering, behalve dan die ene deskundige blik van Paycheck-kenner en schrijver van boven ’t Scheld P.F. Thomése , in 2016 zo weinig 'serieuze' aandacht gekregen? Nu het door elkaar zwemmen van fictie en non-fictie in de hedendaagse schrijverij alsmaar meer de norm is geworden, hoog tijd voor een heuse Post Paycheck Award. Met zijn overzeese reanimatie schiet zelfs Hank 3, in de inleiding van Vekemans onnavolgbare Johnny Paycheck-belijdenis, de Vlaamse letteren plastisch plage...

Om dat wat verzwegen wordt, 'il non detto' in het Italiaans, daar draait het in hoofdzaak om in de teder bijtende liefdesvertelling 'Het grote vuur' (1959) van het duo Pavese-Garufi. Het zwijgen van de vertellers, het zwijgen van de aangesprokenen, het zwijgen op een simpele vraag. Het zwijgen waarin zowel het meest diepzinnige alsook het meest afwijzende antwoord verscholen ligt. Aan de ene kant staat Silvia die, door wat ze als opgroeiend meisje zelf heeft meegemaakt, de mannen in haar leven op afstand leert te blijven. Aan de andere zijde is er Giovanni, een van Silvia's geliefden, bij wie de frustraties zich daarom alsmaar meer gaan opstapelen.  Cesare Pavese en Bianca Garufi, in 1946 beiden in analyse en de noodzaak voelend om in 'Het grote vuur' samen hun zweren te doorprikken, werkten, na een stormachtige relatie en een door Garufi afgewezen huwelijksaanzoek, beurtelings associërend aan dit geschrift. Alleen al daarom is deze grootse, onaffe vertelli...

Als portret van een huwelijk vol vernederingen verdraagt het intens sensuele 'Welbeschouwd' (2020, Nederlandse vertaling: Inge Kok) slechts één man: de verwaande egoïst Conrad Fleming. Er is iets met de mannen in de romans van de fantastische Elizabeth Jane Howard : in de liefde zijn ze stuk voor stuk op zoek naar genade en klampen ze zich vast aan een geloof dat iemand door hun grillige gedrag heen zal kijken en hun bestendige eigenschappen zal zien. Volgens bevriend auteur Hilary Mantel zoeken Howards boekenventen steeds een vrouw die hen leest en trouw blijft, die het ergste weet, maar de bladzij blijft omslaan. In de analoge wereld: mannen van eergisteren, het soort (standbeeld)man dus dat vandaag in de prullenmand ligt. Zo bezien kon Elizabeth Jane Howard, het schrijvend equivalent van oorlogs- en modefotografe Lee Miller, niet anders dan haar tweede roman 'Welbeschouwd' op te dragen aan haar minnaar, de Londense bankier en kunstmecenas E.M. Behrens, die haar even...

Van de jonge de Gelderlander-columnist en beeldend kunstenaar Jonah Falke (1991) verscheen afgelopen jaar ‘De mooiste vrouw van de wereld’, een titel die inzake aspiratie niets aan de onduidelijkheid overlaat. Daar waar Falkes met veel bravoure geschreven debuut ‘Bontebrug’ (2016) nog verhaalde over de Amsterdamse wedervaardigheden van anti-held Robert Lowenthal, die in de ambitieuze grootstad tevergeefs het juk van zijn Gelderlandse lusteloosheid van zich af tracht te spoelen, loopt de al even richtingloze held Jonah in Falkes tweede worp ‘De mooiste vrouw van de wereld’ opnieuw plompverloren.  De plot wil deze keer dat Jonahs vriendin Lotte, een goedbetaalde anesthesiste in een Nederlands ziekenhuis die door collega’s steevast wordt omschreven als “pragmatisch op een liefdevolle manier”, een kind van hem wil. Gesteund door het voortdurende geëmmer van haar ouders over haar leeftijd en hun opzichtige sollicitaties naar de vacante functie van grootouders, is Lotte uiteindelijk...