Dichter Simon Vinkenoog werd afgelopen zomer tachtig. En tachtig is, dixit de eigen vrouw, prachtig!

En daarom laat ik de man zelf aan het woord. Uit een pas verschenen interview in een Vlaamse periodiek. "Haat is natuurlijk niet het tegenovergestelde van liefde. Haat is verminkte liefde. Het tegenovergestelde van liefde is angst. Mensen laten zich drijven door angst, ze willen altijd zekerheid inbouwen, maar waar zou ik op mijn tachtigste nog bang voor moeten zijn? Ik heb altijd een liefdesdichter willen zijn. Licht en liefde, daar draait het bij mij om. Na zes huwelijken - tweemaal drie is scheepsrecht, zeg ik altijd - heb ik eindelijk de ware gevonden. Edith en ik voelen en vullen elkaar perfect aan. Toen ze Norman Mailer, die ook zes keer getrouwd is geweest, vroegen hoe dat voelt, antwoordde hij: "Alsof ik de wereldzeeën heb bevaren." Dat herken ik. En dan eindelijk thuiskomen bij Kaap Kont. Lepeltje, lepeltje. Huid aan huid. Dat is mijn definitie van geluk." (...) "Als je 'Zachtjes knetteren de letteren' van Jeroen Brouwers leest, moet je haast wel concluderen dat iedere schrijver wel een klap van de molen heeft gehad of aan één of andere fobie of manie lijdt. Zelf heb ik soms aanvallen van paranoia gehad, maar godzijdank was er altijd iemand in de buurt om me te sussen. Ik huil ook vaak, en soms weet ik niet eens waarom. Huilen is gezond. Het houdt de ogen schoon, en dan kijk je beter. Eén grote collectieve huilbui, denk ik weleens, en alle oorlog zou uit de wereld zijn."
Simon Vinkenoog heeft ook een eigen webstek en geeft zelf een woordje uitleg bij de verschijning in boekvorm van zijn brieven aan Claus. En die in de andere richting natuurlijk.