Of de negatieve ontvangst, van het in 2006 met de Prix Goncourt bekroonde boek 'Les Bienveillantes', door de Duitse literaire kritiek hem pijn deed, reageerde Jonathan Littell, auteur van dit door de ogen van Obersturmbahnführer Max Aue geschreven verslag van de eigen uitgevoerde gruwelijkheden tussen 1941 en 1945, in een oud Knack-interview als volgt: "Nee, helemaal niet. De grote kwaliteit van de Duitse recensies - ook als ze vernietigend waren - heeft me verrast. De argumenten waren meestal dom, maar ze hebben zich moeite getroost. Ze hebben het boek tenminste helemaal gelezen, terwijl de Franse critici het alleen maar doorbladerd hebben. Ik vond het alleen maar zonderling dat een criticus mijn Jodendom zo beklemtoonde en dat hij het associeerde met kitsch en pornografie. Want juist in Duitsland is die associatie een oud cliché." En over dat helemaal door Duitse recensenten gelezen boek liet Edgar Hilsenrath zich enkele weken later in diezelfde Knackse periodiek de volgende uitspraak ontvallen: "Ik ben zonder meer de eerste schrijver die vanuit het perspectief van de daders schreef, en níét Jonathan Littell, zoals nu zo vaak wordt beweerd. Ik heb 'Les Bienveillantes' gelezen. Dat is geen roman. Voor mij is het een uitstekend gedocumenteerde, maar uit de hand gelopen reportage die niet eens zo goed geschreven is. Littells boek is veel te dik, de helft kan eruit. Ik heb het eigenlijk niet graag gelezen. Alleen de laatste hoofdstukken, waarin het zielenleven van de massamoordenaar aan bod komt, vind ik literair wel heel geslaagd. Maar ik zou dat boek nooit helemaal uitgelezen hebben als men er niet zo op aangedrongen had om er mijn mening over te geven." En dan houd ik nu op verder reclame te maken voor de schrijver Hilsenrath. 'Het Andere Boek'... is dat niet de nieuwe van Alberto Manguel? De 'Knack'... waren dat niet die gasten van de legendarische zinnen "(...) Such a dirty mind. Always get it up for the touch of the younger kind. My my my Sharona. (...)" uit het liedje 'My Sharona'? Of de negatieve ontvangst, van het in 2006 met de Prix Goncourt bekroonde boek 'Les Bienveillantes', door de Duitse literaire kritiek hem pijn deed, reageerde Jonathan Littell, auteur van dit door de ogen van Obersturmbahnführer Max Aue geschreven verslag van de eigen uitgevoerde gruwelijkheden tussen 1941 en 1945, in een oud Knack-interview als volgt: "Nee, helemaal niet. De grote kwaliteit van de Duitse recensies - ook als ze vernietigend waren - heeft me verrast. De argumenten waren meestal dom, maar ze hebben zich moeite getroost. Ze hebben het boek tenminste helemaal gelezen, terwijl de Franse critici het alleen maar doorbladerd hebben. Ik vond het alleen maar zonderling dat een criticus mijn Jodendom zo beklemtoonde en dat hij het associeerde met kitsch en pornografie. Want juist in Duitsland is die associatie een oud cliché." En over dat helemaal door Duitse recensenten gelezen boek liet Edgar Hilsenrath zich enkele weken later in diezelfde Knackse periodiek de volgende uitspraak ontvallen: "Ik ben zonder meer de eerste schrijver die vanuit het perspectief van de daders schreef, en níét Jonathan Littell, zoals nu zo vaak wordt beweerd. Ik heb 'Les Bienveillantes' gelezen. Dat is geen roman. Voor mij is het een uitstekend gedocumenteerde, maar uit de hand gelopen reportage die niet eens zo goed geschreven is. Littells boek is veel te dik, de helft kan eruit. Ik heb het eigenlijk niet graag gelezen. Alleen de laatste hoofdstukken, waarin het zielenleven van de massamoordenaar aan bod komt, vind ik literair wel heel geslaagd. Maar ik zou dat boek nooit helemaal uitgelezen hebben als men er niet zo op aangedrongen had om er mijn mening over te geven." En dan houd ik nu op verder reclame te maken voor de schrijver Hilsenrath. 'Het Andere Boek'... is dat niet de nieuwe van Alberto Manguel? De 'Knack'... waren dat niet die gasten van de legendarische zinnen "(...) Such a dirty mind. Always get it up for the touch of the younger kind. My my my Sharona. (...)" uit het liedje 'My Sharona'?
Reacties