Vanmorgen, na de hoogmis, is de processie uitgegaan. Het was een lange, statig-trage stoet van lichte en schitterende kleur tussen de bevlagde huizen van het dorpje en verder langs de zachtkronkelende rivier en de stille, rijke korenvelden.
Voorop gingen maagdekens in 't wit, die bloemen droegen. Daarachter maagdekens in wit en roze, die rode en gele vanen torsten en nog verder maagdekens in wit en lila, die niets schenen te dragen. Toen kwamen de Lieve-Vrouw-meisjes in witte jurken en blauwe sjerpen met het beeld der Heilige Maagd. Daarna de mannen met het beeld van een heilige; en eindelijk meneer de pastoor in prachtkazuifel onder zijn rood-en-gouden baldakijn, met het Allerheiligste tussen zijn saâmgevouwen handen. Mannen met witte broeken en rode sjerpen droegen dat baldakijn en eerbiedig, blootshoofds, volgden de kasteelheren, de dorpsnotabelen en een groot deel der bevolking. De klokken luidden op het kerktorentje en plechtige lofzangen stegen ten hemel op.
Het was een mooi gezicht vol kleur en poëzie van op den Molenheuvel. De stoet kronkelde zacht mee met de kalme kronkelingen der rivier en tussen de hoge korenvelden was 't als een lange, bonte sleep van langzaam bewegende bloemen. Het Lieve-Vrouwe-beeld, met het Kindje op den arm, scheen zoet-gestreeld die weelde te bewonderen en het beeld van den heilige, met uitgestrekten arm, scheen de streek te zegenen.
Buysse, C., Zomerleven, 2006, Uitgeverij Atlas, p. 103
Reacties