Erich Maria Remarque, Niedersächser én schrijver van antioorlogspropaganda, niet rouwig om zijn grote oorlog...

"De gruwelen van het front verzinken, zodra we hun de rug hebben toegekeerd; we bestrijden onze afschuw met vuile en cynische grappen. Als iemand sneuvelt, dan zeggen we, dat het hem door zijn broek is gelopen; op die manier praten we over alles en dat bewaart ons voor gek worden. Zolang we het zo opnemen kunnen, hebben we nog weerstandsvermogen.
Maar we vergeten niet! Als ze in de bulletins spreken van de prachtige humor van de troepen, en vertellen, dat we de horlepijp dansen, als we net uit het trommelvuur komen, dan is dat kletsica. Dat doen we niet, omdat we zoveel humor hebben; maar we hebben die humor, omdat we er anders onderdoor zouden gaan. Overigens zal de kruik niet al te lang meer te water kunnen gaan; want onze humor wordt iedere maand bitterder.
Maar ik weet: alles, wat nu, zolang we in oorlog zijn, diep in ons wegzakt als een steen, zal, als het eenmaal vrede is, weer naar boven komen en dan begint eerst onze strijd ermee op leven en dood.
Al die dagen, al die weken, al die jaren in de eerste linie zullen dan nog eens in onze herinnering herleven; onze dode vrienden zullen herrijzen en opnieuw schouder aan schouder naast ons staan; onze gedachten zullen dan helder zijn; we zullen een doel hebben; - en zo zullen we samen optrekken, met onze dode vrienden naast ons en de jaren van het front achter ons: maar tegen wie zal dan de strijd gaan?"

Erich Maria Remarque, Van het westelijk front geen nieuws, 1983, Bijleveld, p. 108-109.

In 1983 al kwam de druk-teller van dit boek, dat in Duitsland voor het eerst werd gepubliceerd op 01 februari 1929, in ons taalgebied op drieëntwintig te staan. Met wereldwijd ruim drie miljoen verkochte exemplaren, twee verfilmingen, een publicatieverbod onder de swastika's, de introductie van de term Vietnamsyndroom - of Golfsyndroom zo u wil - toen die gelijknamige oorlog(en) nog moest(en) worden gevoerd en een eigen vredescentrum mét jaarlijkse vredesprijs kunnen we, in het geval van de geschreven antioorlogstirade 'Im Westen nichts Neues', van een heus boekkundig succes spreken. Erich Maria Remarque, oorspronkelijk Duits maar later door de Amerikanen verstaatsburgerd, leefde - een aantal idiote schrijfsels tussendoor niet meegeteld - een behoorlijk stuk van zijn ganse loopbaan van de opbrengsten van dit boek, krabde zich daarbij dikwijls het hoofd en zou - bij leven en welzijn - vandaag precies honderdelf zijn geworden. 't Is maar da g'et leest.