"Thomas Mann maakt met zijn zevenenzeventig jaar naast de twee jaar jongere Hesse nog een flinke en actieve indruk. Het is voor hem dan ook onmogelijk, geeft hij toe, zich zoals Hesse uit zijn literaire werk terug te trekken. Hij is nog veel van plan en is bang dat hij Hesse, zijn 'jongere broer,' zal overleven. 'En gaat u niet voor mij dood!' heeft hij hem een keer bij wijze van grap geschreven. 'Ten eerste zou dat eigenwijs zijn, want ik ben 'het eerst aan de beurt.' En bovendien: ik zou u verschrikkelijk missen in de hele chaos. Want u bent daarin een goede vriend, troost, bijstand, voorbeeld, kracht en zonder u zou ik me heel alleen voelen.'
Dit verlies blijft Thomas Mann bespaard. In juli 1955 wordt hij wegens een gezwollen been naar het kantonnale ziekenhuis in Zürich gebracht. Wat hij niet weet is dat hij een zeer ernstige aderverkalking in zijn benen heeft. Thomas Mann overlijdt op 12 augustus aan trombose. En nu is het Hesse die zich zeer verlaten en alleen voelt. Hij mist Manns 'voortreffelijke ironie' en zijn virtuoze 'zin voor het spel,' waarachter, zo schrijft hij in een afscheidsgroet, 'zoveel hart, trouw, verantwoordelijkheid en genegenheid zat.' "
Dit verlies blijft Thomas Mann bespaard. In juli 1955 wordt hij wegens een gezwollen been naar het kantonnale ziekenhuis in Zürich gebracht. Wat hij niet weet is dat hij een zeer ernstige aderverkalking in zijn benen heeft. Thomas Mann overlijdt op 12 augustus aan trombose. En nu is het Hesse die zich zeer verlaten en alleen voelt. Hij mist Manns 'voortreffelijke ironie' en zijn virtuoze 'zin voor het spel,' waarachter, zo schrijft hij in een afscheidsgroet, 'zoveel hart, trouw, verantwoordelijkheid en genegenheid zat.' "
Uit: Prinz, A., De bekoring van het begin: het leven van Hermann Hesse, 2002, Aspekt, p. 290
Reacties