Net zoals uitgeslapen marktkramers met de microfoon om de hals dingen naar de aandacht van nieuwsgierige omstaanders om de unieke voordelen van hun eeuwig schoonhoudende tapijtreinigers en schoenpoetsmiddelen te slijten of net zoals hulpeloze vaders en moeders geen blijf weten met de toegeslagen verveling bij hun puistende salonkamerzetelhangende tieners, zo zijn er ook tal van ongelukkige boeken die ergens op hun baan richting lezer hopeloos verloren benen. En als dat gekende verhaaltje van slecht aan de man gebrachte boeken onvermurwbaar toehapt, treffen de slachtoffers, de verloren gelopen boeken, elkaar tussen de bakstenen muren van de gevierde, halve eeuwling terug. In één rij voor de deuren van hét Vlaamse boekenopvangantwoord ‘De Slegte’.
De boekenasieltrip van de pas aangekomen boekengroentjes brengt hen eerst naar de kelder waar oudgediende schrifturen een hoop esoterische, filosofische en wereldreligieuze marktanalytische verkoopsopkikkers van tussen hun bladen spugen. Wat meestal volgt, is een sobere receptie boordevol luid boekengemarketeer voor verloren gewaande volumen, boekdelen, banden en pillen om hen warm te maken voor de nog spreekwoordelijke allerlaatste boekenlap. Half beneveld zoeken de verlorenen daarna het gelijkvloers op. Mooi uitgestald in rekken, waar passanten hen voor heel weinig geld in trio’s kunnen inslaan, of broodgewijs gelegen op hun ruggen naast en voor de kassa kan het gistproces tenslotte starten. Veel moeite hoeven de aangeschoten geschriften niet te doen. Elke kaft lust wel een zachte, graaiende hand van één of andere boeklustige koper. Boeken die tijdens de drink in de kelder het verzameld werk uithingen, krijgen van hun asielhouders ongegeneerd een sticker op de smoel: inkijkexemplaar. Nog wat extra bevingerd en gedoemd om nooit meer meegenomen te worden. Dat zijn de echte zieleboekenpoten. Meestal blinkend op de tweede en de derde rij hoor je de andere boeken dan tussen hun papieren bladzijden denken dat de inkijkers van bij ’t begin maar beter moesten weten. Maar ook het leven van die mompelaars is van korte duur en als ze hun best niet doen, vliegen ze snel naar boven, naar de tweede verdieping. Allerlei principes van Pareto of wetten van toenemende meeropbrengst kunnen ook deze banden dan niet meer redden. Hierna zijn ze hopeloos verloren en worden ze alfabetisch in witte kasten gerangschikt. Geen relaxatie meer op de rug, maar rechtopstaand en ’t liefst nog met een troste blik. Althans, dat doen de diehards. Boekenzwakkelingen krijgen niettemin al snel heimwee naar het gelijkvloers of naar het ooit zo hartelijke welkom door de oude, wijze boeken op de kelderverdieping van dit boekentehuis.
Fernweh, ook boeken hebben er last van. En net zoals de aanhoudend naar huis verlangende soldaten in het leger van Napoleon toentertijd, als gevolg van de nostalgieziekte, gebukt gingen onder voortdurend geïrriteerde en beschadigde weefsels in hun soldatenlijf krijgen ook de in De Slegte heimweezieke, gevoelige en ontheemde boeken op doktersadvies niet meer rust dan nodig. Het grote boekenasiel zorgt dan immers op andere manieren voor afleiding: geen muziekrepertoire, sigaretbruingekleurde trappen, kanariegele affiches en witgloeiende TL-verlichting. En als dat alles niks helpt kunnen de grootste heimweelijders nog voor een prijsje op kuur naar een echt boekenrek, bij de lezer thuis, tot ze volledig genezen zijn!
De boekenasieltrip van de pas aangekomen boekengroentjes brengt hen eerst naar de kelder waar oudgediende schrifturen een hoop esoterische, filosofische en wereldreligieuze marktanalytische verkoopsopkikkers van tussen hun bladen spugen. Wat meestal volgt, is een sobere receptie boordevol luid boekengemarketeer voor verloren gewaande volumen, boekdelen, banden en pillen om hen warm te maken voor de nog spreekwoordelijke allerlaatste boekenlap. Half beneveld zoeken de verlorenen daarna het gelijkvloers op. Mooi uitgestald in rekken, waar passanten hen voor heel weinig geld in trio’s kunnen inslaan, of broodgewijs gelegen op hun ruggen naast en voor de kassa kan het gistproces tenslotte starten. Veel moeite hoeven de aangeschoten geschriften niet te doen. Elke kaft lust wel een zachte, graaiende hand van één of andere boeklustige koper. Boeken die tijdens de drink in de kelder het verzameld werk uithingen, krijgen van hun asielhouders ongegeneerd een sticker op de smoel: inkijkexemplaar. Nog wat extra bevingerd en gedoemd om nooit meer meegenomen te worden. Dat zijn de echte zieleboekenpoten. Meestal blinkend op de tweede en de derde rij hoor je de andere boeken dan tussen hun papieren bladzijden denken dat de inkijkers van bij ’t begin maar beter moesten weten. Maar ook het leven van die mompelaars is van korte duur en als ze hun best niet doen, vliegen ze snel naar boven, naar de tweede verdieping. Allerlei principes van Pareto of wetten van toenemende meeropbrengst kunnen ook deze banden dan niet meer redden. Hierna zijn ze hopeloos verloren en worden ze alfabetisch in witte kasten gerangschikt. Geen relaxatie meer op de rug, maar rechtopstaand en ’t liefst nog met een troste blik. Althans, dat doen de diehards. Boekenzwakkelingen krijgen niettemin al snel heimwee naar het gelijkvloers of naar het ooit zo hartelijke welkom door de oude, wijze boeken op de kelderverdieping van dit boekentehuis.
Fernweh, ook boeken hebben er last van. En net zoals de aanhoudend naar huis verlangende soldaten in het leger van Napoleon toentertijd, als gevolg van de nostalgieziekte, gebukt gingen onder voortdurend geïrriteerde en beschadigde weefsels in hun soldatenlijf krijgen ook de in De Slegte heimweezieke, gevoelige en ontheemde boeken op doktersadvies niet meer rust dan nodig. Het grote boekenasiel zorgt dan immers op andere manieren voor afleiding: geen muziekrepertoire, sigaretbruingekleurde trappen, kanariegele affiches en witgloeiende TL-verlichting. En als dat alles niks helpt kunnen de grootste heimweelijders nog voor een prijsje op kuur naar een echt boekenrek, bij de lezer thuis, tot ze volledig genezen zijn!
Reacties