Doorgaan naar hoofdcontent

Wat de zaken betrof was het de laatste tijd een paar keer kantje boord geweest...

"Op een dinsdag in maart ging Heinrich bij Herleshausen-Wartha de grens over. Er is niemand die je zomaar gelooft wanneer je vertelt dat een man van dertig in het voorjaar van 1962 met alleen maar een rugzak vol ondergoed en een fles whisky de grens overgaat en niet aan vrouw en kinderen denkt en verklaart dat hij graag burger wil worden van de Duitse Democratische Republiek in het dertiende jaar van haar bestaan, en waarom dat zo is hoeft voorlopig niemand in alle details te weten."

Er zijn zo van die momenten in een mensenleven waarop geen enkel nieuw begin meer mogelijk is. Als je bijvoorbeeld vrijwillig de grens oversteekt naar de DDR, op de vlucht voor schuldeisers, sluit je de eventuele kansen op een nieuwe start sowieso nagenoeg volledig uit. Zo'n hardnekkige buitensluiter is Heinrich Hampel, het hoofdpersonage uit het pas herdrukte vertaalde debuut van de veelbetekende romancier Michael Kumpfmüller. In Duitsland is de man een echte literaire ster. Met de pen op papier eveneens. En vooral dat laatste wil wel eens fijn zijn voor de lezer. Kumpfmüllers verhalen zijn achtbanen boordevol van leven doordrongen zinnen, zijn karretjes vaak grappig, verrassend en uiterst precies neergepoot. Terwijl ik nu nog een beetje verder ga roetsjen met beddenverkoper Heinrich Hampel, laat u deze lotgevallen gewoon in huis. Voor de normale verstaander: de roman werd in het Nederlands doodleuk 'Lotgevallen van een beddenverkoper' getiteld en is al een poosje uit bij uitgeverij Anthos.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...

Simons' toonaangevende boekgeschiedenis dertig jaar na dato grondig herzien en sterk uitgebreid...

In 1984 kwam Ludo Simons , emeritus hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschap en oud-bibliothecaris van verschillende Vlaamse culturele instellingen, voor de dag met het eerste deel van zijn studie Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen . Terwijl boekwetenschapper Simons in dit overzicht uitsluitend aandacht had voor het Vlaamse uitgeefvak in de negentiende eeuw, completeerde hij zijn omvangrijke eenmansstudie in 1987 met een tweede volume dat zich volledig toespitste op de twintigste eeuw. Vreemd genoeg was er tot dan toe in Vlaanderen op dit terrein nauwelijks enige voorstudie gedaan. Simons' titanenarbeid werd onverwijld verheven tot standaardwerk en achteraf terecht bekroond met velerlei prijzen. Op vraag van uitgeverij Lannoo is er nu deze grondig herziene en sterk uitgebreide versie van dit alom bejubelde naslagwerk dat in historische analyse en gedetailleerde volledigheid veruit onevenaarbaar is. Deze keer schenkt Simons extra aandacht aan de ontwikkeling van de boe...

"De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens een etentje schalks op schoot trekt. Griet die aan het kirren slaat."

De Nederlandse schrijver en politicus Jan Terlouw is overleden. Terlouw dus, tevens de halve, lezende jeugd van de meeste van mijn FB-vrienden, als ik hier zo rond me kijk. Jammer, want nu kan ik eens niet 'meedelen'. Van Jan Terlouw zelf heb ik nooit een letter gelezen, en dat wil ik het liefst houden zo. Alles de schuld van dat 'Horrortheater' van criticus, vertaler en schrijver Arie Storm , een landgenoot van eerdergenoemde, de overleden Terlouw.  "Ik dacht eraan hoe vervelend ik mannen als Jan Terlouw, Adriaan van Dis en uitgever Joost Nijsen vond. En nog steeds vind, moet ik zeggen. Dat heb ik aan mijn jeugd te danken: ik kan niet tegen achterbaks gedrag. Authenticiteit wordt op prijs gesteld. Genoemde 'heren' zijn drie mannen die het enorm achter hun ellebogen hebben. Ze zeggen dit, maar ze doen dat. En iedereen trapt erin.(...) De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens ee...