In een huis aan de Gentse Muinkkaai vroeg Jef Geeraerts ooit aan vriend Gaston Geirnaert wàt het Collegium Vocale nu precies zo uniek maakt. Gaston begon: "De juistheid, de transparantie, de duidelijke uitspraak en de buitengewoon geraffineerde nuancering." Vriend Geirnaert eindigde zijn antwoord over de uitspraak van Herreweghes koor samenvattend met Barthes' citaat uit de titel van deze post.
In 1996 bundelde Meulenhoff/Manteau een achttal brieven van Jef Geeraerts aan literaire en andere vrienden. Acht brieven geschreven tussen 28 december 1979 en 23 december 1995. Heel openhartig getikte brieven in die typische klare, genietbare Geeraerts-stijl. De laatste brief, die uit 1995, is er één aan de Gentse dirigent Philippe Herreweghe.
Mei 1976. In Noord-Spanje werkt Jef Geeraerts aan een nieuw boek terwijl Eleonore, Geeraerts' altijd- en eeuwigdurende levensgezellin, in de kamer beneden naar een interview op France Musique zit te luisteren. Geïnterviewde: jezuïet Philippe Herreweghe. De bedachtzame, soms wat aarzelende mannenstem op de radio heeft het over de moeilijkheid om over muziek te praten omdat muziek veel te abstract is en zo goed als onvatbaar. Geeraerts, die ondertussen door Eleonore omwille van 's mans interessante muzikale visie naar beneden was gelokt, staat als aan de grond vastgespijkerd.
Jef raakt in deze brief die anekdote van de kennismaking met Philippes werk heel zachtjes aan. Dergelijke verhaaltjes, in combinatie met Geeraerts' heel heldere en trefzekere schrijfstijl, maken dit gebundeld brievenboek enorm herleesbaar. Omdat de geadresseerden, ene duistere Marcellus niet meegerekend, stuk voor stuk ook wonderbaarlijke, bekende individuen zijn. Zo bedankt Jef, in naam van Eleonore en zichzelf, zich op het einde van zijn brief bij Philippe. Deze bedanking voor de momenten van Emotie leest bij Geeraerts als volgt: "De drie bekende trefwoorden duiken hierbij op: Onmiddellijke Emotie dankzij de onstoffelijkheid van de muziek. Inwijding dankzij het grondeloze, het onuitputtelijke van die Emotie, zodat we meer Inzicht verkrijgen en de dingen anders gaan zien dan tevoren, omdat een stukje paradijselijke onschuld werd weggebrand, wat een zacht maar niet onaangenaam zielsverdriet veroorzaakt."(*)
Mooi, toch?
(*) Uit: Geeraerts, J., Brieven, 1996, Amsterdam, Meulenhoff, p. 86.
Secuur portret van Theun de Vries als halfzachte wereldverbeteraar en mateloze veelschrijver: "Het schrijven welde in mij op als het sprengwater in een beek."
Dichtbundels, hoorspelen, novellen, filmscenario's, biografieën, historische romans,… Met ruim 150 titels op zijn naam heeft de in het Friese Veenwouden geboren veelschrijver Theun de Vries , Nederlands meest argeloze revolutionair, met Revolte is leven: biografie van Theun de Vries (1907-2005) nu ook zijn eigen complete levensverhaal op papier. Rond "een van de sterkst overschatte schrijvers van ons land," zoals criticus Max Nord de veelzijdige De Vries ooit typeerde, heeft historicus Jos Perry toch maar mooi deze meeslepende en rijk geschakeerde biografie geweven. Zelfs op heel hoge leeftijd weigerde De Vries, die van zijn favoriete filosoof Spinoza leerde "het leven op aarde te veranderen en te humaniseren," zijn communisme te verzwijgen, te verloochenen of te bagatelliseren. Gezien de toenmalige situatie bleef de schrijver, ook als zeventigjarige achter zijn keuze staan. Niet abnormaal voor een man die sinds het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog in 19...
Reacties