Antwerpse stadsdichter blaast met zijn poëticaal verantwoorde kijk op de dingen boekvoorstelling bijkans omver...

Zondag 26 december 2004. 8,9 op de schaal van Richter. 10 kilometer onder de zeespiegel. Het eiland Sumatra. Zware vloedgolven tot wel 10 meter hoog in en rond de Golf van Bengalen. Golfsnelheden tot 900 kilometer per uur. Bij benadering 290.000 slachtoffers. Sri Lanka, Indonesië, India, Thailand, Myanmar, Bangladesh, Maleisië, de Malediven, de Seychellen en de Andamanen. De laatste drie zijn eilandengroepen. De vloedgolf zelf tippelt tot in het Afrikaanse Somalië en Tanzania. Daar vallen ook slachtoffers. Een gigantisch-treurige dag voor Aziatische en Afrikaanse kustbewoners.

Donderdag 16 september 2010. Niks, tenzij in de roodpluchen zetels op het Brusselse kantoor van kamervoorzitter André Flahaut, op de schaal van Richter. Antwerpen. Twintig uur precies. Het Godshuis Cornelis Lantschot. Falconrui 47. Voorstelling van Van Loo's laatste pleegkind: 'Elsschot, Antwerpen en Coraline'. Ruwweg een honderdtal genodigden. Hevige vloedgolven in de gedaantes van Vic van de Reijt, uitgever bij Van Nijgh & Ditmar én eeuwig Elsschotbiograaf, Peter Holvoet-Hanssen, sinds 28 januari 2010 titeldragend Antwerps stadsdichter, en de immer kwieke en allerlei verbanden tussen Elsschotiaanse getallenreeksen zoekende Bart Van Loo zelf. Het ging tenslotte om zijn nakomeling. In eerste instantie geen enkel slachtoffer.

Tot studentenleider Holvoet-Hanssen, zijn door het stadsbestuur opgelegde taak bestaat er onder meer in om gedurende vierentwintig maanden minimum twaalf gedichten te schrijven over wat er reilt en zeilt in Antwerpen, het gezang van een oud-studentenlied inzette. Immens-hilarische golfsnelheden tot wel 100 kilometer per uur spatten uiteen op de gezichten van de aanwezigen. Zo moet een stadsdichter luiden! Zo moet een stadsdichter slachtoffers maken! Zoals Holvoet-Hanssen, van wie wordt verteld dat zijn opa Willem Elsschot nog persoonlijk heeft gekend, dat ook eerder deed in de regels van zijn plastische gedicht 'Voor de troostelozen'. Over de niets ontziende, mensenvretende kaperskoppen die eind 2004 plots van héél ver beneden, van op de bodem van de Indische Oceaan, naar het zeeoppervlak omhoog sprongen.

Van Loo's brillantine raakt, volledig 's mans eigen verdienste, sowieso wel uitgesmeerd. Zowaar tot in Gent. Waar Gentenaars het tot en met 31 augustus 2011 moeten stellen met de ietwat meer bedeesde, stadsdichtende dromenvanger Peter Verhelst. Please, andere Peter, die van de Holvoet-Hanssens, kom ons redden! Of moet ik eerst wat mokerslagen blazen onder het wateroppervlak van de Gentse Watersportbaan?

Voor de troostelozen

Zo ik verdwaal, doe me de weg terugvinden prevelde ze
geen vliegwiel der snelheid brengt je moeder terug
geen goudwolkje op de begrafenis van de pechvogel
het gat in haar been werd een put in het slijk naast het graf van
de man die op zondag cultuur bracht op de radio

Daar sta je dan met je mond vol tanden, gevlucht naar U-A-A
met je spiegelspel en je poëticaal verantwoorde kijk op de dingen
te staren naar het mooie woord tsunami of verkies je een
tsoenami, kaperskop - water waar normaal de hemel staat
de Zwarterik lacht bij zilveren lucht de Granderik uit

Kom binnen, drink wat van die zwijgende tranenthee

Neem je schelpenhoed af voor d'aanzwellende slachtoffers
een speelplaats vol kinderen geklutst als een zwart ei des doods
stink maar mensen, 's nachts schijnt de zon toch voort
proberen niet te creperen bevend voor de tang der zee
sterren rapen op een rottend jaar dat achter de knekelbergen

met mokerslagen - drie generaties tegelijkertijd - verdwijnt

26 december 2004

Peter Holvoet-Hanssen, uit: Spinalonga (2005)

Secuur portret van Theun de Vries als halfzachte wereldverbeteraar en mateloze veelschrijver: "Het schrijven welde in mij op als het sprengwater in een beek."

Dichtbundels, hoorspelen, novellen, filmscenario's, biografieën, historische romans,… Met ruim 150 titels op zijn naam heeft de in het Friese Veenwouden geboren veelschrijver Theun de Vries , Nederlands meest argeloze revolutionair, met Revolte is leven: biografie van Theun de Vries (1907-2005) nu ook zijn eigen complete levensverhaal op papier. Rond "een van de sterkst overschatte schrijvers van ons land," zoals criticus Max Nord de veelzijdige De Vries ooit typeerde, heeft historicus Jos Perry toch maar mooi deze meeslepende en rijk geschakeerde biografie geweven. Zelfs op heel hoge leeftijd weigerde De Vries, die van zijn favoriete filosoof Spinoza leerde "het leven op aarde te veranderen en te humaniseren," zijn communisme te verzwijgen, te verloochenen of te bagatelliseren. Gezien de toenmalige situatie bleef de schrijver, ook als zeventigjarige achter zijn keuze staan. Niet abnormaal voor een man die sinds het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog in 19...

Meer lezen

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...

Meer lezen

Simons' toonaangevende boekgeschiedenis dertig jaar na dato grondig herzien en sterk uitgebreid...

In 1984 kwam Ludo Simons , emeritus hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschap en oud-bibliothecaris van verschillende Vlaamse culturele instellingen, voor de dag met het eerste deel van zijn studie Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen . Terwijl boekwetenschapper Simons in dit overzicht uitsluitend aandacht had voor het Vlaamse uitgeefvak in de negentiende eeuw, completeerde hij zijn omvangrijke eenmansstudie in 1987 met een tweede volume dat zich volledig toespitste op de twintigste eeuw. Vreemd genoeg was er tot dan toe in Vlaanderen op dit terrein nauwelijks enige voorstudie gedaan. Simons' titanenarbeid werd onverwijld verheven tot standaardwerk en achteraf terecht bekroond met velerlei prijzen. Op vraag van uitgeverij Lannoo is er nu deze grondig herziene en sterk uitgebreide versie van dit alom bejubelde naslagwerk dat in historische analyse en gedetailleerde volledigheid veruit onevenaarbaar is. Deze keer schenkt Simons extra aandacht aan de ontwikkeling van de boe...

Meer lezen

Arsène Droogakkers offreert, elektriseert en alarmeert...

Zoeken in deze blog