"Maar Walter, arme Walter, was er gewoon niet op gebouwd om zijn eigen gerief belangrijker te vinden dan het hare, en ze vond nooit de woorden om hem op een tedere, niet-kwetsende wijze aan zijn verstand te krijgen dat hij het daarmee alleen maar moeilijker voor haar maakte. Want hoe ze het ook bracht, het zou er altijd op neerkomen dat zij veel minder naar hem verlangde dan hij naar haar - dat begeerte en genot nu eenmaal dingen waren die ze voor zichzelf had opgegeven om een goed leven met hem te kunnen opbouwen. En hoe legde je dat uit aan de man van wie je wel degelijk hield? Walter probeerde alles wat hij maar kon om de seks beter voor haar te maken, behalve datgene wat misschien nog gewerkt zou hebben ook: ophouden met tobben over hoe hij het aangenaam voor haar kon maken en haar op een avond gewoon over de keukentafel duwen om haar eens flink van achteren te pakken. Maar de Walter die dat had gedaan zou niet Walter zijn geweest. Hij was wie hij was, en wat hij wilde was de man zijn die Patty wilde. Hij wilde wederzijdsheid! Dus had pijpen het nadeel dat hij haar daarna wilde beffen, wat alleen maar vreselijk kietelde. Uiteindelijk kreeg ze het na jaren van voorzichtig tegenstribbelen voor elkaar dat hij ermee ophield. Wat haar niet alleen een verzengend schuldgevoel gaf, maar ook woedend op zichzelf maakte omdat ze het niet eleganter had kunnen oplossen."
Ziehier de beproefde ingrediënten voor een zoutloze taart van een overheerlijk in elkaar gezakt huwelijk. Of: zo u wil, de sleutelscène uit Jonathan Franzens hysterisch-jubelend ontvangen vierde dikke. Over de schamele onzekerheid van de hemelsblauwe azuurzanger en de onbevredigde wederzijdsheid bij de ene huwelijkspartner als gevolg van een nooit gevoelde begeerte bij de andere naar die eerste. Een lange meedogenlose huwelijksketting waarmee het doorgaans bitter slaan is. Overigens, wegens bijna zeshonderd bladzijden disfunctionaliteit, later meer. Laat ik over deze ganse kwestie nu alvast een WOI-veteraan aan het woord: "Het moreel, dat is zichzelve toegeven dat men nu eenmaal niet anders kan. In zijn hoogste vorm betekent het: dit te begrijpen, te erkennen, en verder zijn mond te houden."
Vrijheid / Jonathan Franzen. – Amsterdam: Prometheus, 2010. – 588 p.
Reacties