Doorgaan naar hoofdcontent

Corry Hancké vergeet in haar Walt Disney-metafoor per abuis Bloosje. Of moet die de Nederlandse kiezer voorstellen?


"Grumpie stoeide als baas graag met vrouwelijke ondergeschikten, Niezel lichtte de klanten van zijn internetdatingsite op, Stoetel mat zich in zijn curriculum vitae een directiezetel aan en Doc veranderde de cijfertjes op de vrachtbrieven van zijn bedrijf. Noest werkende dwergen, die jarenlang tussen de donkere mijn en hun vuile huisje pendelden voordat de prinses hun leven op orde kwam stellen. Toen ze beseften hoe Sneeuwwitje hun leven kleur gaf, beloofden ze eeuwige trouw. En ze verzwegen aan de prinses dat Dommel heroïneverslaafd was en Giechel 's avonds stiekem haar behaatjes paste. Want anders zou het nogal stuiven in het kleine huisje in het bos. En de prinses was een beetje naïef. Opgegroeid in een kasteel ver weg van de kleine lui, besefte ze niet welk vlees ze in de kuip had.(...) En ondertussen veegt en poetst de prinses om de gevel van het huisje schoon te houden en ze hoopt dat er zich spontaan nieuwe dwergen zullen aanmelden om het almaar zwaardere werk in de mijn te klaren. Maar misschien willen de andere dwergen niet over dezelfde kam worden geschoren als Grumpie, Niezel en Doc. Misschien zal de prinses weer niet kunnen achterhalen of er onder de nieuwe kandidaten eentje schuilgaat die aan andermans vetpotten heeft gezeten. Sneeuwwitje maakt zich grote zorgen over hoe het verder moet."
De Standaard-journaliste Corry Hancké ziet heel veel overeenkomsten tussen het verhaal van 'Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen' en dat van de duistere verledens van de door de lichtgelovige PVV-leider Geert Wilders snel bij elkaar getrommelde kamerleden. Als voorzitter van de Partij van de Goede Manieren had Wilders beter moeten weten. Allemaal goed en wel, feit is dat Hancké met haar De Standaard-bijdrage deze morgen volop aan het leesplezier van haar publiek heeft gedacht. En zoiets verdient altijd extra punten!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...

"Als je een dichter bent laat je iets moois achter. Ik bedoel, het is de bedoeling dat je iets moois achterlaat als je van de bladzijde afgaat en alles."

"Eén ding weet ik wel," zei Franny. "Als je een dichter bent laat je iets moois achter. Ik bedoel, het is de bedoeling dat je iets moois achterlaat als je van de bladzijde afgaat en alles. Die lui waar jij het over hebt laten geen enkel mooi ding achter. Het enige dat de iets beteren misschien doen is min of meer binnen in je hoofd kruipen en daar iets achterlaten, maar enkel en alleen omdat ze dat doen, enkel en alleen omdat ze weten hoe ze iets moeten achterlaten hoeft dat nog geen gedicht te zijn. Het kan best zo zijn dat het niet meer is dan een of ander hoogst intrigerend grammaticaal uitwerpsel - excuseer mijn woordkeus."  Net zoals bij de Vlaamse schrijver Paul Brondeel is bij deze Franny die 'r' er eigenlijk te veel aan. Om nog maar te zwijgen over wat Nabokov, die beginregels van zijn 'Lolita' indachtig, tong- en keelklankgewijs met die dubbele 'o' uit Zooey zou aanvangen. Feit is dat deze J.D. Salinger vandaag precies vijftien jaa...

"De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens een etentje schalks op schoot trekt. Griet die aan het kirren slaat."

De Nederlandse schrijver en politicus Jan Terlouw is overleden. Terlouw dus, tevens de halve, lezende jeugd van de meeste van mijn FB-vrienden, als ik hier zo rond me kijk. Jammer, want nu kan ik eens niet 'meedelen'. Van Jan Terlouw zelf heb ik nooit een letter gelezen, en dat wil ik het liefst houden zo. Alles de schuld van dat 'Horrortheater' van criticus, vertaler en schrijver Arie Storm , een landgenoot van eerdergenoemde, de overleden Terlouw.  "Ik dacht eraan hoe vervelend ik mannen als Jan Terlouw, Adriaan van Dis en uitgever Joost Nijsen vond. En nog steeds vind, moet ik zeggen. Dat heb ik aan mijn jeugd te danken: ik kan niet tegen achterbaks gedrag. Authenticiteit wordt op prijs gesteld. Genoemde 'heren' zijn drie mannen die het enorm achter hun ellebogen hebben. Ze zeggen dit, maar ze doen dat. En iedereen trapt erin.(...) De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens ee...