Doorgaan naar hoofdcontent

Louis de Funès met al zijn verdriet steeds weer in de doornen van zijn rozenstruiken.

"Dus ja, in kwantitatieve zin wordt het geheugen meer geregeerd door vergeten dan door onthouden.(...) Qua capaciteit zouden er duizend levens in een brein gevat kunnen worden. Dit kan er mee te maken hebben dat informatie die gedateerd is, die we niet meer kunnen gebruiken in ons leven, dat die wel moet vervagen. Ik heb daarnet mijn fiets hier wat verderop neergezet, en dat moet ik nu onthouden, niet waar ik hem vorige week heb neergezet, of de week daarvoor. Ons geheugen heeft de neiging om informatie te updaten, zodat het accuraat en bij de tijd blijft."
Aldus psycholoog Douwe Draaisma, auteur van het aparte en bijwijlen wondermooie 'De Heimweefabriek', in een recent interview naar aanleiding van de publicatie van zijn jongste 'Vergeetboek'.


En dat in een brein meestal duizend levens gevangen zitten, moet de schijver niet verteld. Gedateerde info legt hij gewoon op de kast, onbruikbaar, dus te vervagen. Ik heb daarnet deze zin geschreven, en dat moet ik nu onthouden, niet wat ik in de vorige alinea heb neergepend, of in de alinea's en pagina's daarvoor. Zo moet het de oninneembare geest van Frankrijks literair zorgenkind Michel Houellebecq zijn vergaan. Die sedert die Goncourt van een paar maanden geleden - omdat hij hierdoor toch zichtbaar ontroerd was - terug serieus de bal aan het zoeken is. En dan wil ik nog niks kwaad hebben gezegd over Louis de Funès, Frankrijks bloemist-nummer-een: "Er staat me een foto voor de geest van Louis de Funès, die ik voor een van de grote genieën van de 20e eeuw houd. Hij staat tussen de rozenstruiken in zijn tuin. Volgens mij heeft de Funès veel geleden, maar op die foto ziet hij er perfect gelukkig uit.(...) Le Corbusier en Pablo Picasso beschikten in mijn ogen simpelweg niet over talent. In al zijn 'periodes' is Picasso even slecht. Hij was een van de slechtste schilders van zijn generatie. Hij probeert van alles maar het resultaat is altijd even slecht. Picasso was intelligent genoeg om zijn karretje aan dat van de communistische partij vast te haken. Bij Le Corbusier is het net hetzelfde. Zijn werk is gewoon rot. Laten we hen gewoon vergeten!"
Vergeten. Jaja... Liep die schrijver vroeger niet vol van 'wetenschap'?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Secuur portret van Theun de Vries als halfzachte wereldverbeteraar en mateloze veelschrijver: "Het schrijven welde in mij op als het sprengwater in een beek."

Dichtbundels, hoorspelen, novellen, filmscenario's, biografieën, historische romans,… Met ruim 150 titels op zijn naam heeft de in het Friese Veenwouden geboren veelschrijver Theun de Vries , Nederlands meest argeloze revolutionair, met Revolte is leven: biografie van Theun de Vries (1907-2005) nu ook zijn eigen complete levensverhaal op papier. Rond "een van de sterkst overschatte schrijvers van ons land," zoals criticus Max Nord de veelzijdige De Vries ooit typeerde, heeft historicus Jos Perry toch maar mooi deze meeslepende en rijk geschakeerde biografie geweven. Zelfs op heel hoge leeftijd weigerde De Vries, die van zijn favoriete filosoof Spinoza leerde "het leven op aarde te veranderen en te humaniseren," zijn communisme te verzwijgen, te verloochenen of te bagatelliseren. Gezien de toenmalige situatie bleef de schrijver, ook als zeventigjarige achter zijn keuze staan. Niet abnormaal voor een man die sinds het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog in 19...

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...

Simons' toonaangevende boekgeschiedenis dertig jaar na dato grondig herzien en sterk uitgebreid...

In 1984 kwam Ludo Simons , emeritus hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschap en oud-bibliothecaris van verschillende Vlaamse culturele instellingen, voor de dag met het eerste deel van zijn studie Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen . Terwijl boekwetenschapper Simons in dit overzicht uitsluitend aandacht had voor het Vlaamse uitgeefvak in de negentiende eeuw, completeerde hij zijn omvangrijke eenmansstudie in 1987 met een tweede volume dat zich volledig toespitste op de twintigste eeuw. Vreemd genoeg was er tot dan toe in Vlaanderen op dit terrein nauwelijks enige voorstudie gedaan. Simons' titanenarbeid werd onverwijld verheven tot standaardwerk en achteraf terecht bekroond met velerlei prijzen. Op vraag van uitgeverij Lannoo is er nu deze grondig herziene en sterk uitgebreide versie van dit alom bejubelde naslagwerk dat in historische analyse en gedetailleerde volledigheid veruit onevenaarbaar is. Deze keer schenkt Simons extra aandacht aan de ontwikkeling van de boe...