Veel humor en misverstanden in boeken die doorgaans voor 'klassiek' worden gesleten. Ten bewijze daarvan een conversatie in een dokterskabinet in de voor Hans Fallada's bankrekening belangrijkste roman. Toen het boek in 1932 verscheen, schreef een criticus: "Het is een realistisch boek, waarin eenieder zijn vreugd en zijn verdriet zal weerkaatst zien. Maar het is eveneens een protest tegen de schaamteloze ongevoeligheid van de hedendaagse wereld. Daarom ligt in deze roman een rake waarheid besloten die recht op uw hart mikt en... het treffen zal." Vooral dat laatste hebben uitgevers, met het onlangs heruitgegeven en hertaalde Alleen in Berlijn, vandaag héél goed begrepen. Waarschijnlijk Fallada's beste, of toch zijn invloedrijkste. Het blijft nu wachten op een hertaling van zijn meest intieme en best verkochte 'Wat nu, kleine man?'
"Dr. Sezam zoekt op zijn schrijftafel naar de brief.
"U hebt me geschreven, mijnheer Pinneberg. U kunt nog geen kinderen gebruiken, omdat het u financieel niet convenieert."
"Ja," zegt Pinneberg, en hij voelt zich ontzettend verlegen.
"Maak uw kleren maar vast een beetje los," zegt de dokter tegen Engeltje en dan verder tegen Pinneberg: "En nu zoudt u een absoluut zeker voorbehoedsmiddel willen hebben. Ja, een absoluut zeker..."
Hij glimlacht sceptisch achter zijn gouden bril.
"Ik heb in uw boek over die pessoirs gelezen, dat die..."
"Pessaria, bedoelt u," verbetert de dokter. "Ja, maar die zijn niet voor iedere vrouw geschikt. En het is ook nogal omslachtig. Ik weet niet, of uw vrouw daar handig mee overweg zal kunnen."
Hij kijkt haar aan. Ze heeft zich een eindje uitgekleed, alleen maar vast haar blouse en haar rok. Met haar slanke benen lijkt ze nu heel lang, zoals ze daar staat.
"Gaat u maar even mee," zegt de dokter. "Uw blouse behoefde u hiervoor anders niet uit te trekken, mevrouwtje."
Engeltje wordt vuurrood.
"Nee, laat nu maar, komt u nu maar mee. Een ogenblik, mijnheer Pinneberg."
Ze gaan samen een kamer daarnaast binnen. Pinneberg kijkt ze na."(*)
Reacties