Doorgaan naar hoofdcontent

De voorbije week: gelezen en gehoord (26).


* "In de politieke geschiedenis van Gent heeft het Vlaams-nationalisme electoraal nooit zo hoog gescoord als toen ik de leiding waarnam en daar ben ik trots op."

(De Standaard, 05/04/2011, super-navelstaarder en ere-ondervoorzitter van de Kamer Francis Van den Eynde in een recht van antwoord waarin hij zijn gewichtige lijsttrekkerschap van de Belang-lijst in het Gentse voor Vlaams-nationalisme in diezelfde regio neemt.)


* "Op een ochtend en in De Ochtend legde de kolonel [Luc De Vos, kolonel en hoogleraar aan de Koninklijke Militaire School] omstandig uit wat er zou gebeuren met een piloot die het ongeluk had in Libië neer te storten. Een huiveringwekkend verhaal, dodelijk voor een smakelijk ontbijt, croissants moeten weggooien. Het begon nochtans vrij zonnig. 'Indien u het geluk hebt te vallen in bevriend gebied,' zo nam de professor zoals elke militair eerst het meest optimistische scenario in overweging, 'dan zult u daar ontvangen worden als een held. U krijgt de lekkerste spijzen en dranken voorgeschoteld, iedereen wil met u op de foto, en de vrouwen geven op discrete maar niet mis te verstane wijze te kennen dat ze beschikbaar zijn. En ik kan u verzekeren: sommigen van die woestijnpoezen kunnen dingen waarvan vrouwen hier bij ons nog nooit...'
Op dit punt besloot Gilles Decoster het vervaarlijk stijgende enthousiasme van de professor wat af te remmen."

(Knack, 30/03/2011, huissatiricus Koen Meulenaere etaleert op meesterlijke wijze zijn uitvergrootkunsten.)


* "Thuis was ik meestal aan het lezen. Ik wilde met indrukken van buiten alles wat onophoudelijk van binnen aan het koken was overstemmen. En dit soort indrukken kon alleen mijn lectuur me verschaffen. Het lezen hielp me natuurlijk enorm; het wond me op, verkwikte en kwelde me. Maar af en toe verveelde me het ook verschrikkelijk. Ik wilde ook wel eens bewegen en plotseling gaf ik me over aan een duistere, onderaardse, weerzinwekkende - niet zozeer bandeloosheid als wel hoerenloperij."

(De koortsdromende, ondergrondse hoofdpersoon uit Dostojevski's 'Aantekeningen uit het ondergrondse' over hoe 'lezen' plots overgaat in 'bewegen' en dan in 'hoerenlopen'.)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...

Simons' toonaangevende boekgeschiedenis dertig jaar na dato grondig herzien en sterk uitgebreid...

In 1984 kwam Ludo Simons , emeritus hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschap en oud-bibliothecaris van verschillende Vlaamse culturele instellingen, voor de dag met het eerste deel van zijn studie Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen . Terwijl boekwetenschapper Simons in dit overzicht uitsluitend aandacht had voor het Vlaamse uitgeefvak in de negentiende eeuw, completeerde hij zijn omvangrijke eenmansstudie in 1987 met een tweede volume dat zich volledig toespitste op de twintigste eeuw. Vreemd genoeg was er tot dan toe in Vlaanderen op dit terrein nauwelijks enige voorstudie gedaan. Simons' titanenarbeid werd onverwijld verheven tot standaardwerk en achteraf terecht bekroond met velerlei prijzen. Op vraag van uitgeverij Lannoo is er nu deze grondig herziene en sterk uitgebreide versie van dit alom bejubelde naslagwerk dat in historische analyse en gedetailleerde volledigheid veruit onevenaarbaar is. Deze keer schenkt Simons extra aandacht aan de ontwikkeling van de boe...

"De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens een etentje schalks op schoot trekt. Griet die aan het kirren slaat."

De Nederlandse schrijver en politicus Jan Terlouw is overleden. Terlouw dus, tevens de halve, lezende jeugd van de meeste van mijn FB-vrienden, als ik hier zo rond me kijk. Jammer, want nu kan ik eens niet 'meedelen'. Van Jan Terlouw zelf heb ik nooit een letter gelezen, en dat wil ik het liefst houden zo. Alles de schuld van dat 'Horrortheater' van criticus, vertaler en schrijver Arie Storm , een landgenoot van eerdergenoemde, de overleden Terlouw.  "Ik dacht eraan hoe vervelend ik mannen als Jan Terlouw, Adriaan van Dis en uitgever Joost Nijsen vond. En nog steeds vind, moet ik zeggen. Dat heb ik aan mijn jeugd te danken: ik kan niet tegen achterbaks gedrag. Authenticiteit wordt op prijs gesteld. Genoemde 'heren' zijn drie mannen die het enorm achter hun ellebogen hebben. Ze zeggen dit, maar ze doen dat. En iedereen trapt erin.(...) De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens ee...