Mocht ik nooit een dag beleven,
of 't mij mede- of tegenslaat,
dat ik vrij niet uit kan geven
wat daar in mij ommegaat!
Geen zwaarder wegend kruise
als 't kruis, hoe zal 'k het heeten?
van die 't niet zeggen en durft,
of die 't niet zeggen en kan!
Zoo mist voorwaar, zijn wederpaar
geen veugelken in 't net,
zoo mist geen kind, hoe teer bemind,
zijn moeder noch zij hét.
Wat moet ik aan deze strofen nog toevoegen als een oud commentaar zoveel beter de mijter op de staf slaat? Niks stond literaire kritiek toen in de weg om priesters lessen in het schuilhouden van de eigen intimiteit te geven. De aanleiding? Enkele zingende verzen, niks meer: "Niets kon Gezelle verzwijgen! Wellicht geen jonge priesterleeraar die zich niet tot een of ander verstandigen en deugdzamen student aangetrokken voelt en meer dan één onder hen voelt waarlijk liefde voor een student. Maar waar schier allen dat geheim houden, daar heeft Gezelle argeloos alles verklapt."
Vlaamsche temperamenten / K. Van Acker. – Antwerpen : Standaard, 1944. – 119 p.
Vlaamsche temperamenten / K. Van Acker. – Antwerpen : Standaard, 1944. – 119 p.
Reacties