Dat de poëziescheurkalender van Meulenhoff visionaire kwaliteiten heeft, weten bezitters ervan al langer. Daarom kopen ze hem ook ieder jaar opnieuw. Om in 't geniep, een paar weken op voorhand, al eens tussen de flinterdunne dagscheurblaadjes te gaan piepen. Naar wat de scheurder in kwestie, en bij uitbreiding de ganse Belgische bevolking, in de nabije of verre toekomst nu weer eens op de boterham zal krijgen. Van welk soort te verwachten weer tot duiding bij brandend actuele politieke vraagstukken. Voor de orakelblaadjes van Meulenhoff is niks te troebel.
Zo scheur ik vandaag het volgende gedicht van de papieren band. Spontaan waan ik me even in de geest van een Belgische formateur die het dezer dagen niet zo onder de markt heeft. De waarachtige mijnwerkerszoon E.D.R. uit het Henegouwse M.!
*
Nu dan, vandaag dat ik alleen ben en kan zien
Met dat vermogen van het hart, te zien
Wat ik niet ben, al wat ik niet kan zijn,
Wat ik, als ik het was, vergeefs zal zijn,
Vandaag, ik zeg het u, wil ik duurzaam -
Beseffen dat ik niemand ben,
En van mijzelf, hooghartig, mij ontslaan
Wijl ik mijn feilen onderken.
Ik heb gefaald in alles, zonder iets te wagen,
Zonder iets te doen of iets te zijn,
Noch heb ik, in de distels mijner dagen,
De bloem geplukt van gelukkige schijn.
Rest mij - want ergens is de arme rijk
Als hij het maar wil weten -
De grote onverschilligheid die bij mij blijft.
Ik schrijf het op, om het niet te vergeten.
Fernando Pessoa, uit: Gedichten (1991)
Reacties