Van omslag tot rugtitel en van verhaallijn tot boekeinde: bij Gerard Walschap is alles altijd héél erg verzorgd!

Bij Walschap gaan zelfs stijfkoppige, gereserveerde en cynische figuren zoals André d’Hertenfeldt, bijgenaamd het Heerken en bovenal gevangene van de eindeloze ambities van zijn directe omgeving, opvallend geruisloos naar de haaien: “Ursule bemerkte het eigenlijk vóór Lucie toen hij een vrouw opraapte met een heer. Zij wees hem op de vergissing maar twee minuten later deed hij het met een aas. Toen zij er het eerste woord over zei, kon hij het spel al niet meet uit elkaar houden, maar het bleek toen dat ze alle drie al het hunne gemerkt hadden. Daar hij zo goed als nooit sprak had de snelle verbijstering van zijn geest kunnen toenemen zonder dat zij het bemerkt hadden. Maar de dokters die zij erbij haalden bekenden dat ze, tijdig gewaarschuwd, even machteloos zouden geweest zijn. Hij zou ongemerkt en pijnloos sterven. Zij noemden dat hersenverdroging maar het is juister te zeggen dat een rijpgeworden vrucht afvalt.”

Uit: Walschap, G., Celibaat, 1968 (zesde druk), Antwerpen, Ontwikkeling, p. 171