Dan nu graag die definitieve rehabilitatie van Georgette Leblanc voor die vrolijkere toets in Maeterlincks werk...

Bijna een kwarteeuw sleet de Belgische Nobelprijswinnaar Maurice Maeterlinck (1862-1949) aan de zijde van de Franse operazangeres Georgette Leblanc (1869-1942), over wie literatuurvorsers soms fluisteren dat deze extravagante Parisienne Maeterlincks oeuvre duidelijk van een minder sombere toets voorzag. In werkelijkheid, beweren woke kwatongen, zat Leblanc de arme schrijver, wiens concentratievermogen dat van een zesjarige nauwelijks wist te overtreffen, hele slierten plot voor te kauwen. Hoeveel Maeterlinck, vraag ik me dan af, zouden in deze koninklijke regels van Leblanc te ontwaren zijn: "Einige Menschen haben gelernt, glücklick zu sein, aber wo sind die, welche in ihrem Glücke darauf bedacht waren, ihre Stimme dem stummen Erzengel zu leihen, der ihre Seele erleuchtete? Woher kommt dieses ungerechte Schweigen?" 

Dat grote stukken van 's mans unieke oeuvre amper in het Nederlands verkrijgbaar zijn - eigenlijk een goed argument tégen de afschaffing van die avondklok - een regelrechte schande dus. Feit is dat de eventueel voor deze integrale (vertaal)taak bereid gevonden uitgever, naast de tanden in een aantal bijzondere gedachten van een dezer dagen sowieso amper gelezen schrijver, dé uitgelezen kans krijgt om Georgette Leblanc hier en daar als mede-auteur te afficheren. Met op het voorplat, netjes ónder Leblancs definitieve rehabilitatie dan, de volledige naam van de vertaler in kwestie. Zo is, van boekproducent tot -consument, iedereen tevree!