Vijftien jaar lang gedroeg deze omstreden Hermann Kant, steeds met dat anderhalve SED-been, zich als de zeventienarmige inktvis aan de top van de 'Schriftstellerverband der DDR'. Bedoeling: een reuzegrote schaduw over zijn grote idool en voorganger Anna Seghers. Want zo niets en niemand ontziend was hij wel, Herr Kant. Vandaag zou hij vijfennegentig geworden zijn, en het was hem bijna nog gelukt ook. Vergeet 'Die Aula' (1965), Hermann Kants zogeheten magnum opus over de DDR, want vaak heel naïef verhaald, alsof kijkwoningen zijn gemaakt om werkelijk in te gaan wonen. Wenn DDR, lees dan liever Uwe Johnsons postuum verschenen 'Ingrid Babenderende' (1985) en gooi onderweg die Guillaume Bijl als zelfverklaarde genadeloze interieurchroniqueur onzer tijd gerust ook maar op de mestvaalt.
Reacties