Doorgaan naar hoofdcontent

Ernst Toller, af en toe bezwerend, zoals in de films van Terrence Malick...



Ewout van der Knaap stelt in zijn nawoord dat Joseph Roth op 27 mei 1939 stierf door in alcohol gedompeld verdriet om zijn vriend Ernst Toller, de exil-schrijver die zich een werkweek voor de grote Roth, enkele dagen na Franco's zegetocht in Madrid, totaal gedesillusioneerd in het New Yorkse hotel 'Mayflower' verhing. Iets dichter bij de waarheid zat Menno ter Braak die Toller, kort na zijn zelfgekozen dood op 22 mei 1939, toegewijd bestempelde als een "(...) schril-pathetische idealist, een getourmenteerd mensch (...)". Terwijl deze Ernst Toller in de DDR op de verplichte Abi-leeslijst stond, hielden onder meer Sinclair Lewis en Klaus Mann een toespraak op zijn rouwdienst in the Big Apple. Dat de betreurde schrijver ook draaiboeken schreef voor Metro-Goldwyn-Mayer is geen toeval want af en toe, heel af en toe, belandt de lezer van dit bevlogen 'Een jeugd in Duitsland' (1933) plompverloren in dat bezwerende van Terrence Malicks 'The Thin Red Line' (1998). Zeker als Ernstchen zijn dertiende en laatste maand als Duitse onderofficier in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog in Frankrijk aftrapt: "Vanaf nu kan ik aan geen dode meer voorbijgaan zonder stil te staan, zijn gelaat te bekijken, waarvan het aardse patina, een ondoordringbare muur, hem aan de vertrouwde tijd ontrukt; wie was je, vraag ik, waar kom je vandaan, wie treurt er om je? Nooit: waarom moest je sterven, wie is schuldig? Iedereen verdedigt zijn land, de Duitsers Duitsland, de Fransen Frankrijk, iedereen vervult zijn plicht."


Een jeugd in Duitsland : memoires 1893-1924 / Ernst Toller (auteur), John Luteijs (vertaler). - De Bilt : Schokland, 2013. - 230 p.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...

Simons' toonaangevende boekgeschiedenis dertig jaar na dato grondig herzien en sterk uitgebreid...

In 1984 kwam Ludo Simons , emeritus hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschap en oud-bibliothecaris van verschillende Vlaamse culturele instellingen, voor de dag met het eerste deel van zijn studie Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen . Terwijl boekwetenschapper Simons in dit overzicht uitsluitend aandacht had voor het Vlaamse uitgeefvak in de negentiende eeuw, completeerde hij zijn omvangrijke eenmansstudie in 1987 met een tweede volume dat zich volledig toespitste op de twintigste eeuw. Vreemd genoeg was er tot dan toe in Vlaanderen op dit terrein nauwelijks enige voorstudie gedaan. Simons' titanenarbeid werd onverwijld verheven tot standaardwerk en achteraf terecht bekroond met velerlei prijzen. Op vraag van uitgeverij Lannoo is er nu deze grondig herziene en sterk uitgebreide versie van dit alom bejubelde naslagwerk dat in historische analyse en gedetailleerde volledigheid veruit onevenaarbaar is. Deze keer schenkt Simons extra aandacht aan de ontwikkeling van de boe...

"De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens een etentje schalks op schoot trekt. Griet die aan het kirren slaat."

De Nederlandse schrijver en politicus Jan Terlouw is overleden. Terlouw dus, tevens de halve, lezende jeugd van de meeste van mijn FB-vrienden, als ik hier zo rond me kijk. Jammer, want nu kan ik eens niet 'meedelen'. Van Jan Terlouw zelf heb ik nooit een letter gelezen, en dat wil ik het liefst houden zo. Alles de schuld van dat 'Horrortheater' van criticus, vertaler en schrijver Arie Storm , een landgenoot van eerdergenoemde, de overleden Terlouw.  "Ik dacht eraan hoe vervelend ik mannen als Jan Terlouw, Adriaan van Dis en uitgever Joost Nijsen vond. En nog steeds vind, moet ik zeggen. Dat heb ik aan mijn jeugd te danken: ik kan niet tegen achterbaks gedrag. Authenticiteit wordt op prijs gesteld. Genoemde 'heren' zijn drie mannen die het enorm achter hun ellebogen hebben. Ze zeggen dit, maar ze doen dat. En iedereen trapt erin.(...) De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens ee...