Doorgaan naar hoofdcontent

Ernst Toller, af en toe bezwerend, zoals in de films van Terrence Malick...



Ewout van der Knaap stelt in zijn nawoord dat Joseph Roth op 27 mei 1939 stierf door in alcohol gedompeld verdriet om zijn vriend Ernst Toller, de exil-schrijver die zich een werkweek voor de grote Roth, enkele dagen na Franco's zegetocht in Madrid, totaal gedesillusioneerd in het New Yorkse hotel 'Mayflower' verhing. Iets dichter bij de waarheid zat Menno ter Braak die Toller, kort na zijn zelfgekozen dood op 22 mei 1939, toegewijd bestempelde als een "(...) schril-pathetische idealist, een getourmenteerd mensch (...)". Terwijl deze Ernst Toller in de DDR op de verplichte Abi-leeslijst stond, hielden onder meer Sinclair Lewis en Klaus Mann een toespraak op zijn rouwdienst in the Big Apple. Dat de betreurde schrijver ook draaiboeken schreef voor Metro-Goldwyn-Mayer is geen toeval want af en toe, heel af en toe, belandt de lezer van dit bevlogen 'Een jeugd in Duitsland' (1933) plompverloren in dat bezwerende van Terrence Malicks 'The Thin Red Line' (1998). Zeker als Ernstchen zijn dertiende en laatste maand als Duitse onderofficier in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog in Frankrijk aftrapt: "Vanaf nu kan ik aan geen dode meer voorbijgaan zonder stil te staan, zijn gelaat te bekijken, waarvan het aardse patina, een ondoordringbare muur, hem aan de vertrouwde tijd ontrukt; wie was je, vraag ik, waar kom je vandaan, wie treurt er om je? Nooit: waarom moest je sterven, wie is schuldig? Iedereen verdedigt zijn land, de Duitsers Duitsland, de Fransen Frankrijk, iedereen vervult zijn plicht."


Een jeugd in Duitsland : memoires 1893-1924 / Ernst Toller (auteur), John Luteijs (vertaler). - De Bilt : Schokland, 2013. - 230 p.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Secuur portret van Theun de Vries als halfzachte wereldverbeteraar en mateloze veelschrijver: "Het schrijven welde in mij op als het sprengwater in een beek."

Dichtbundels, hoorspelen, novellen, filmscenario's, biografieën, historische romans,… Met ruim 150 titels op zijn naam heeft de in het Friese Veenwouden geboren veelschrijver Theun de Vries , Nederlands meest argeloze revolutionair, met Revolte is leven: biografie van Theun de Vries (1907-2005) nu ook zijn eigen complete levensverhaal op papier. Rond "een van de sterkst overschatte schrijvers van ons land," zoals criticus Max Nord de veelzijdige De Vries ooit typeerde, heeft historicus Jos Perry toch maar mooi deze meeslepende en rijk geschakeerde biografie geweven. Zelfs op heel hoge leeftijd weigerde De Vries, die van zijn favoriete filosoof Spinoza leerde "het leven op aarde te veranderen en te humaniseren," zijn communisme te verzwijgen, te verloochenen of te bagatelliseren. Gezien de toenmalige situatie bleef de schrijver, ook als zeventigjarige achter zijn keuze staan. Niet abnormaal voor een man die sinds het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog in 19...

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...

Simons' toonaangevende boekgeschiedenis dertig jaar na dato grondig herzien en sterk uitgebreid...

In 1984 kwam Ludo Simons , emeritus hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschap en oud-bibliothecaris van verschillende Vlaamse culturele instellingen, voor de dag met het eerste deel van zijn studie Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen . Terwijl boekwetenschapper Simons in dit overzicht uitsluitend aandacht had voor het Vlaamse uitgeefvak in de negentiende eeuw, completeerde hij zijn omvangrijke eenmansstudie in 1987 met een tweede volume dat zich volledig toespitste op de twintigste eeuw. Vreemd genoeg was er tot dan toe in Vlaanderen op dit terrein nauwelijks enige voorstudie gedaan. Simons' titanenarbeid werd onverwijld verheven tot standaardwerk en achteraf terecht bekroond met velerlei prijzen. Op vraag van uitgeverij Lannoo is er nu deze grondig herziene en sterk uitgebreide versie van dit alom bejubelde naslagwerk dat in historische analyse en gedetailleerde volledigheid veruit onevenaarbaar is. Deze keer schenkt Simons extra aandacht aan de ontwikkeling van de boe...