12 juli 1892 ís Bruno Schulz. Schrijver van een klein, bijzonder oeuvre, schrijver van wie veel verloren is gegaan...

Slechts een 't' en een voornaam verwijderd van de Australiër die vandaag tweede werd in de Ronde van Frankrijk-rit. Nicholas Schultz, rijmt op Bruno. En kijk: 12 juli 1892 ís Bruno Schulz. Schrijver van een klein, bijzonder oeuvre, schrijver van wie veel verloren is gegaan, zoals brieven van en aan Mann, zakken vol kattebelletjes aan tientallen vrouwen (remember Debora Vogel, remember Egga van Haardt,...), gele briefkaarten aan schrijfmakkers Gombrowicz en Witkiewicz en helaas ook een half mensenleven in het getto van Drohobycz, Galicië, 1942. 

Beginnen en eindigen doet dit bericht op de fiets, zoals ongeveer halverwege het verhaal 'De komeet' (1937) waarvan ook deze keer de Nederlandse vertaling van vaste Schulz-vertaler Gerard Rasch: "De laatste slagbomen gingen op en onze wielrijders reden het heelal in, bleven in roerloze vlucht steigerend op hun vélocipèdes in de planetaire leegte hangen die steeds weer nieuwe constellaties ontsloot. Langs dit doodlopende spoor stippelden ze de wegen en tracés van de slapeloze kosmografie uit, in wezen waren ze echter, zwart als roet, in planetaire lethargie verstard, alsof ze hun hoofd in de luchtklep van de kachel hadden gestoken, het eindpunt en doel van al die blinde vluchten." 

Leest vandaag nog Bruno Schulz, en bedenkt onderwijl dat de aarde inderdaad de vrouwen toebehoort en zingt dan van: "Zum Geburtstag viel Glück, lieber Bruno, zum Geburtstag viel Glück!"