Doorgaan naar hoofdcontent

Wat te denken van Levé's op ons lichaam uit te proberen special effects, door bijvoorbeeld met onze ogen dicht wat vaker wakker te gaan liggen?


"Het unieke verbaast me / Het dubbele lijkt op me / Het drievoud sust me" 
Alsof een zelfdoding zomaar zou kunnen stokken. En toch, van de betreurde Franse conceptuele kunstenaar Édouard Levé is er dit memorabele papieren ding. Een fictief aandenken dat vanaf ongeveer halverwege meer en meer de anekdotische toer opgaat en daarom, nou ja, ik schrijf het niet graag, ook behoorlijk gaat tegenstaan. Maar wat te denken dan van Levé's op ons lichaam uit te proberen special effects, door bijvoorbeeld met onze ogen dicht wat vaker wakker te gaan liggen? Of zijn gedachte dat het geluk dat ons op sommige momenten overkomt een gunst is, dat we kunnen begrijpen waar het vandaan komt maar dat we niet in staat zijn het te reproduceren. Herkenbaar. Toch? 
Voorts laat de schrijver ons ook deze geweldige zin, bij wijze van alternatief bedacht in memoriam, na: "Op een cassetterecorder verzamelde je telefoonberichten die mensen per ongeluk op je antwoordapparaat hadden achtergelaten. Een ervan luidde: 'We zijn goed aangekomen. We zijn goed aangekomen. We zijn goed aangekomen,' langzaam uitgesproken door een radeloze oude vrouw." 
Zijn zelfs die in de bureaulade achtergelaten driedelige strofen, achteraan dit bijzondere boekje, een postuum, verzonnen slimmigheidje van de ongelukkige Édouard Levé? Geen idee eigenlijk. Wat wel geweten is: de schrijver in kwestie maakte anderhalve week na het afleveren van dit manuscript een einde aan zijn eigenste leven. In zijn (helaas niet vertaalde) 'Zelfportret' uit 2005 moeten wel meer hengels naar dat voornemen uitgeworpen zijn. Kan niet anders. Ik weet dus weer wat zoeken en doen de komende dagen.


Zelfmoord / Édouard Levé (auteur), Katrien Vandenberghe (vertaler). - Amsterdam : Koppernik, 2021. - 104 p.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...
6 reacties
Meer lezen

Simons' toonaangevende boekgeschiedenis dertig jaar na dato grondig herzien en sterk uitgebreid...

In 1984 kwam Ludo Simons , emeritus hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschap en oud-bibliothecaris van verschillende Vlaamse culturele instellingen, voor de dag met het eerste deel van zijn studie Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen . Terwijl boekwetenschapper Simons in dit overzicht uitsluitend aandacht had voor het Vlaamse uitgeefvak in de negentiende eeuw, completeerde hij zijn omvangrijke eenmansstudie in 1987 met een tweede volume dat zich volledig toespitste op de twintigste eeuw. Vreemd genoeg was er tot dan toe in Vlaanderen op dit terrein nauwelijks enige voorstudie gedaan. Simons' titanenarbeid werd onverwijld verheven tot standaardwerk en achteraf terecht bekroond met velerlei prijzen. Op vraag van uitgeverij Lannoo is er nu deze grondig herziene en sterk uitgebreide versie van dit alom bejubelde naslagwerk dat in historische analyse en gedetailleerde volledigheid veruit onevenaarbaar is. Deze keer schenkt Simons extra aandacht aan de ontwikkeling van de boe...
Een reactie posten
Meer lezen

"De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens een etentje schalks op schoot trekt. Griet die aan het kirren slaat."

De Nederlandse schrijver en politicus Jan Terlouw is overleden. Terlouw dus, tevens de halve, lezende jeugd van de meeste van mijn FB-vrienden, als ik hier zo rond me kijk. Jammer, want nu kan ik eens niet 'meedelen'. Van Jan Terlouw zelf heb ik nooit een letter gelezen, en dat wil ik het liefst houden zo. Alles de schuld van dat 'Horrortheater' van criticus, vertaler en schrijver Arie Storm , een landgenoot van eerdergenoemde, de overleden Terlouw.  "Ik dacht eraan hoe vervelend ik mannen als Jan Terlouw, Adriaan van Dis en uitgever Joost Nijsen vond. En nog steeds vind, moet ik zeggen. Dat heb ik aan mijn jeugd te danken: ik kan niet tegen achterbaks gedrag. Authenticiteit wordt op prijs gesteld. Genoemde 'heren' zijn drie mannen die het enorm achter hun ellebogen hebben. Ze zeggen dit, maar ze doen dat. En iedereen trapt erin.(...) De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens ee...
Een reactie posten
Meer lezen