Amper vijfentwintig is Jane Fonda als ze in 1962 in Parijs de Franse regisseur Roger Vadim onder haar bedlakens treft. De toen tien jaar oudere Vadim, net gescheiden van filmchouchou Brigitte Bardot, belooft Fonda's schattige meisjesvoeten een heuse Hollywoodloper. In 1965 trouwt het fotogenieke stel in Las Vegas, het hoogtepunt van hun huwelijk valt, drie jaar later, ongeveer samen met Roger Vadims vrijpostige filminvulling van de comic-klassieker 'Barbarella'. Sedertdien huppelt Fonda (on)gewild door het leven als sekssymbool terwijl haar echtgenoot, steevast omgeven door met alcohol doordrongen MeToo-walmen, als genadeloze rokkenjager onderweg heel wat ander vrouwvolk op en naast zijn cameralens verft. Niet veel later zet het koppel 'als vrienden', want een dochter, een punt achter hun huwelijk.
De in 2000 overleden Vadim schoof de schuld van zijn beruchte veelwijverij steeds vakkundig in de schoenen van het gewicht van zijn verschillende afgelegde huwelijksbeloftes, die, aldus het cinema-icoon, altijd door minstens drie mensen dienden te worden gedragen. Een adagium dat retrospectief ook consequent werd onderschreven in zijn Choderlos de Laclos-filmadaptatie uit 1959 en sinds begin deze eeuw tevens de leidraad in het behandelprotocol van de Parijse Unie der Relatietherapeuten.
Nikske geboren, nikske gestorven, gewoon dat glaasje hoog, lieve mensen, op deze Vadim, Roger. En ga ondertussen ook eens naar die zwartwitte, vederlichte Jeanne Valérie uit zijn 'Les Liaisons Dangereuses 1960' zien. Proost!
Reacties