Francesca Woodman en haar sprong van een New Yorks flatgebouw: amper 22, voor ieder levensjaar een verdieping...

19 januari 1981 is voor altijd Francesca Woodmans sprong van een New Yorks flatgebouw. Amper 22, voor ieder levensjaar een verdieping. Angel Francesca, die als negentienjarige verdwijnkunstenaar het Romeinse getto helemaal binnenstebuiten keerde, deed dat in mijn fantasie met haar exemplaar van 'De zangen van Maldoror', dé bijbel van de surrealisten, en een paar kattebelletjes aan haar Isidore Ducasse, de lokale antiquaar Giuseppi Casetti, op zak. Woodmans Italiaanse reis bestond hieruit dat ze met verschillende series de grenzen van de fotografie en die van haar eigen existentie wist af te tasten. Kijk anders gewoon zelf eens naar haar Angel-serie en laat daarna alle zelfmoordinterpretaties voor één keer aan de kant want die staan de ernst van Woodmans werk altijd in de weg. 

19 januari 1981 is voor altijd Francesca Woodman, met geen enkele andere fotograaf of springer-zelfmoordenaar ter wereld te vergelijken. Woodman dus, over wie publiciste Anne Branbergen een indringend De Groene-stuk waaruit deze zinnen: "Haar verdwijn-act achter het afgebladderde behang van een leegstaand huis, de foto waarop ze zichzelf omhoogtrekt aan haar lange haren, langs een korsterige muur, de wortels van een enorme boom in het water waar ze haar kwetsbare blanke lichaam tussen heeft gevlochten, de blonde haren al drijvend in het water, de foto’s uit de Angel-serie waarin ze met wijd opengesperde mond the horror, the horror uitbeeldt. Hoe kun je niet denken aan dat laatste moment, waarop alles waarop ze had gehoopt definitief voorbij was?" 

Vandaag is 19 januari 1981 en het fotografische werk van deze Francesca Woodman gewoon op schoot. Héél bijzonder gerief, bijzondere warmte ook, fantastische kunstenaar!