"Vroeger zag ik altijd op tegen de zondag en propte ik hem vol met werk, maar nu verheug ik me er al de hele week op."

Waarom precies deze brieven, net als haar dagboeken overigens, zo onweerstaanbaar zijn, kan ik niet zeggen. Misschien omdat de extreme 'meisjesachtigheid' ervan, met die o zo dunne, gevoelvolle lijnen erin, in de buurt van een verklaring komt. Feit is: aan de ene kant is daar Brigitte, die als schrijversrenommee in de DDR blijft, terwijl, aan de andere kant, vriendin Irmgard met d'r echtgenoot emigreert naar Nederland. En ondertussen blijven beide dames, met af en toe grote tussenpozen, dat wel, aan elkaar schrijven over allerlei verschillen tussen beide landen, maar ook over de gelijkenissen tussen bijvoorbeeld schrijven en het hebben van liefjes waar ook ter wereld. 

Het is 08 april 1967 wanneer Brigitte aan Irmgard het volgende schrijft: "(...) Daarentegen heb ik, zoals gezegd, niets interessants te melden en als ik de afgelopen weken en maanden terugkijk, heb ik het gevoel dat ik alleen maar heb geschreven, geslapen, geschreven, de enige onderbreking is de zondag, die ik altijd samen met mijn geliefde Jon doorbreng; ik heb een heuse abonnementskaart, die ik moet laten zien als ik bij hem binnenkom, en recht op middageten (hij kookt uitstekend) en koffie met chocolade-ijs en slagroom. Vroeger zag ik altijd op tegen de zondag en propte ik hem vol met werk, maar nu verheug ik me er al de hele week op." 

Elly Schippers vertaalde voortreffelijk, meer dan zelfs!