Doorgaan naar hoofdcontent

Gedenken wij ook alle andere literaire debuten als wij dezer dagen terechte slokop El Khannoussi ter hand nemen...





"Win je zelfvertrouwen terug!" blaast mijn Facebookmuur me haast dagelijks in het gezicht. Met net daarboven dan: reclamefilmpjes waarin van die ultra-absorberende boxershorts voor mannen. Géén flauw benul hoe die daar precies zijn beland. Of het moet zijn dat een oude man, ergens, waar ook ter wereld, dit account met mij deelt. 

Anyway. 

Deze raamvertelde queeste, dit knallende debuut is je aandacht anders ook méér dan waard. Publiek geheim, ik weet het. Terecht ook in allerlei geldprijzen gesopt, deze zuiderse, kleurrijke definitieve rehabilitatie van de zusjes Stitou, coffeeshop Rainblow City en de aan superhete baden verslaafde Zaynab, mysterieus liefdes- en gezelschapsdier van etablissementsführer Irad Abergel, over wie die laatste (een verklaring misschien ook voor die vreemde Facebookadvertenties op mijn wall): "De eerste avond wil je met me in bad, je praat met me alsof ik er altijd ben geweest, je raakt me aan op plekken waar ik zelf niet kom en laat mij hetzelfde bij jou doen. Je wil het zo vaak dat we beiden niet meer kunnen, en dan wil je nog meer. En zelfs dat is niet genoeg, want als ik wakker word zeg je ik hou van je - alsof je het al jaren hebt gezegd, alsof je goedemorgen zegt. Alsof je het uitdeelt, zomaar weg kan geven, iets wat zich kan vormen naar jouw sentimentele grillen. Het heeft iets manipulatiefs. Maar denk je soms dat ik gek ben? Er zal altijd iemand zijn, en daarom ben je van niemand en dus ook niet van mij." 

In 2001 was daar nog 'Salomon', dat barokke debuut van Hafid Bouazza dat toen eigenlijk ook allerlei serieuze literaire prijzen verdiende. Om nog maar te zwijgen van Anton Valens' 'Meester in de hygiëne' niet zo heel lang daarna, of het vandaag tien jaar oude 'Muidhond' van Inge Schilperoord, ook een eersteling. En dan heb ik het nog niet eens over 'Aleksandra' (Lisa Weeda), 'Nestvlieders' (Merijn de Boer), 'Hoogmoed' (Richard Hemker) en nog vele andere literaire debuten die overal veel te snel en veel te vaak onopvallend gepasseerd zijn. Gedenken wij ook deze titels als we dezer dagen terechte slokop El Khannoussi ter hand nemen. Of het moet zijn dat het algoritme van Facebook hier retrospectief iets aan zou kunnen veranderen natuurlijk. 

Nope? 

Bon. 

Trotzdem. 

Lees dit feeërieke 'Oroppa'. Het zal je zeker niet spijten!
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Djoos Utendoale tient le fou avec moi: verzen geschreven in de taal van de volksmens aan weerskanten van de 'schreve'.

Utendoale, uit de vallei of het dal van de West-Vlaamse bergen. Djoos, van Joris. Afkomstig van Westouter: pater Joris Declercq. Troubadours en kleinkunstenaars uit de regio zoals Antoon vander Plaetse, Gerard Vermeersch en Willem Vermandere namen Declercqs verzen in hun repertorium op. Van Boeschepe tot Cassel en van Ieper tot Ekelsbeke, de ganse Westhoek ging aan Utendoales rijmsels kapot. Vlinders zijn er hellekapellen, butterschitters of flikflodders. Averullen, mulders en roenkers worden in gangbaar Nederlands meikevers. Voetelingen, sokken. Nuus, wij. Hadden pendelaars geen files onderweg dan was het volop vroeger thuus komm'n of dan-ze peisden. De poëzie van Djoos Utendoale is geschreven in een bijzonder zingend taaltje: het Westhoeks. Over de invloed van dialecten moeten we, althans pater Joris Declercq, niet al te neerbuigend doen: "En moest Luther de bijbel in het Nederduits vertaald hebben en niet in het Hochdeutsch, de taal van zijn geboortestreek, dan sprak de he...
6 reacties
Meer lezen

"Als je een dichter bent laat je iets moois achter. Ik bedoel, het is de bedoeling dat je iets moois achterlaat als je van de bladzijde afgaat en alles."

"Eén ding weet ik wel," zei Franny. "Als je een dichter bent laat je iets moois achter. Ik bedoel, het is de bedoeling dat je iets moois achterlaat als je van de bladzijde afgaat en alles. Die lui waar jij het over hebt laten geen enkel mooi ding achter. Het enige dat de iets beteren misschien doen is min of meer binnen in je hoofd kruipen en daar iets achterlaten, maar enkel en alleen omdat ze dat doen, enkel en alleen omdat ze weten hoe ze iets moeten achterlaten hoeft dat nog geen gedicht te zijn. Het kan best zo zijn dat het niet meer is dan een of ander hoogst intrigerend grammaticaal uitwerpsel - excuseer mijn woordkeus."  Net zoals bij de Vlaamse schrijver Paul Brondeel is bij deze Franny die 'r' er eigenlijk te veel aan. Om nog maar te zwijgen over wat Nabokov, die beginregels van zijn 'Lolita' indachtig, tong- en keelklankgewijs met die dubbele 'o' uit Zooey zou aanvangen. Feit is dat deze J.D. Salinger vandaag precies vijftien jaa...
Een reactie posten
Meer lezen

"De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens een etentje schalks op schoot trekt. Griet die aan het kirren slaat."

De Nederlandse schrijver en politicus Jan Terlouw is overleden. Terlouw dus, tevens de halve, lezende jeugd van de meeste van mijn FB-vrienden, als ik hier zo rond me kijk. Jammer, want nu kan ik eens niet 'meedelen'. Van Jan Terlouw zelf heb ik nooit een letter gelezen, en dat wil ik het liefst houden zo. Alles de schuld van dat 'Horrortheater' van criticus, vertaler en schrijver Arie Storm , een landgenoot van eerdergenoemde, de overleden Terlouw.  "Ik dacht eraan hoe vervelend ik mannen als Jan Terlouw, Adriaan van Dis en uitgever Joost Nijsen vond. En nog steeds vind, moet ik zeggen. Dat heb ik aan mijn jeugd te danken: ik kan niet tegen achterbaks gedrag. Authenticiteit wordt op prijs gesteld. Genoemde 'heren' zijn drie mannen die het enorm achter hun ellebogen hebben. Ze zeggen dit, maar ze doen dat. En iedereen trapt erin.(...) De hele Nederlandse literatuur is vergeven van deze verderfelijke mentaliteit. Jan Terlouw die Griet Op de Beeck tijdens ee...
Een reactie posten
Meer lezen