Arsène Droogakkers offreert, elektriseert en alarmeert...

Hear! Hear! Hear! Felix Timmermans stoot met zijn van vitalisme doordrongen expressionistische roman 'Pallieter' (1916) , geschreven rond een charlatan met de psychologische diepgang van een betonmolen, dichter, criticus en fan van het eerste uur Willem Kloos uit de tweede literaire KANTL-canon van Vlaanderen (2020) . Het was nochtans Kloos, die onder meer een beslissende hand had in het succes van de dichter J.H. Leopold en de postume faam van Guido Gezelle in Nederland, die de verschillende hoofdstukken van Timmermans' futuristische roman 'Pallieter' tussen augustus 1912 en mei 1914 met alsmaar meer geestdrift in zijn 'Nieuwe Gids' liet afdrukken: "Na kort uitstel, ging ik het inzien, in de verwachting een iets meer dan gewoon aardig-naief, dan een frisch-gemoedelijk Zuid-Nederlandsch verhaal te gaan genieten, maar al spoedig werd ik mij bewust, dat deze eerste bladzijden naar heel iets anders heenwezen."   Bevlogen Timmermans-lezers als ...

Een halt houdend circus, een verstrooide dierenoppasser en een openstaand berenkooideurtje. Deze eenvoudige setting betekent voor de bruine circusbeer Teddy het begin van een spannende dwaaltocht door de uitgestrekte wouden in het noorden van Rusland. Onderweg zorgen een pijnlijke confrontatie met een stel houthakkers, een bijna-gevecht met een andere, veel grotere bruine beer en een spannende wedren met een kudde elanden voor de gestage transformatie van het brave circusdier Teddy tot de heuse woudbewoner die het uiteindelijk prima winterslapen vindt in zijn eigen, zorgvuldig afgebakend territorium.  Samen met het verhaal 'Teddy' (1956) is ook 'Arktoer, de jachthond' (1957) in deze bijzonder sappig en kleurrijk geschreven verhalenbundel van de Russische schrijver Joeri Kazakov (1927-1982) opgenomen. Beide natuurverhalen ontstonden tijdens een van Kazakovs tochten door Noord-Rusland, in het spoor van zijn schrijvende voorbeeld Michaïl Prisjvin (1873-1954), dé z...

De lotgevallen van geïnterneerde Erwin Sommer, de roemloze antiheld in de roman 'De drinker', tonen nog maar eens hoe zeer literatuur noodzakelijk is. Of toch die van Hans Fallada, in ieder geval. Vanaf ongeveer driekwart alcoholboek belandt de lezer, bij monde van Sommer, in Fallada's hoogsteigen trip down memory lane. Eentje die, wat geëtaleerde ellende betreft, enkel in Dostojevski's 'Aantekeningen uit het dodenhuis' zijn gelijke vindt. Aan de universiteit van het leven gedoctoreerd in sobere beschrijvingen van de onontkoombaarheid van 'het systeem' wandelt Hans Fallada in 'De drinker' op haast onzichtbare wijze linea recta naar de vergeetput van de samenleving, naar de gesloten afdeling van een psychiatrische inrichting. Wie Dostojevski geen groot schrijver vindt, meen ik me van zo'n aanbeveling als blurbtekst te herinneren, die heeft niks van het leven begrepen. Wel, wie Fallada geen noodzakelijk schrijver vindt, die heeft dan weer niet...

Nauwelijks vijftig en de voor het old school klerkenwerk geboren Franse ambtenaar Bougran krijgt van zijn overste te horen dat hij op pensioen kan. Een totaal verbouwereerde Bougran, ongehuwd onder een dak met zijn huishoudster Eulalie en verder zonder vrienden, gaapt plotsklaps in de wijd opengesperde muil van leegte en verveling. Om zijn onverhoedse opruststelling toch een plekje te kunnen geven, stelt deze klerk alles in het werk om thuis zijn oude kantoor heel precies na te bouwen. Zelfs Huriot, een van Bougrans vroegere kantoorbediendes, is bereid om tegen een karig loon voor wat extra kantoorsfeer te komen zorgen bij zijn oud-collega.  Tussen de uren van zijn geestdodende activiteiten als topambtenaar schreef de Fransman Joris-Karl Huysmans (1848-1907) deze door de molen van vervreemding gedraaide tragikomische parabel van zijn antiheld. Lezenswaard, dat wel, al verdiende deze aanzet van Bougrans noodlottige identificatie met zijn ambtenarenbestaan véél meer dan deze 3...

"Waarom vond ik het toch soms zo moeilijk om mijn eigen emoties te lezen? Doorgaans weet ik niets. Ik weet niet of ik in de stad of in de natuur wil wonen, ik weet niet of ik alleen maar wil schrijven of alleen maar niet wil schrijven." Bij de Gentse schrijver Bavo Dhooge , die vooral bekendheid verwierf met zijn thrillers, begon in 2016 de schrijfmotor plots te sputteren. In dat jaar ging hij voor het eerst tegen een muur van een writer's block aan zitten kijken. Niet verwonderlijk: aan een ritme van gemiddeld zes titels per jaar stond de teller van de nv Dhooge, na een schrijfcarrière van ongeveer 18 jaar, al op honderd. Van science fiction tot jeugdboeken en van filmscenario's tot westerns, voor niks draaide hij zijn hand om. De vraag of Dhooge van plan was de rest van zijn verdere leven in zijn Gentse appartement genreliteratuur uit te spugen, noopte tot een heruitvinding van de schrijver. Bovendien deed een pijnlijke relatiebreuk met Marilou, de vrouw van zijn e...

Breughels Ikarus  Vielt ge, Ikarus? De landman snijdt de voor:  Hij heeft voor 't plassende geplons geen hoor.  De visser op de rotswand houdt zijn plaats,  Vol winzucht zorgend om 't bewegend aas.  De vogel, naast hem op de tak, ziet uit Naar mooglijk aandeel in de vinnige buit.  De wind waait ginds fregat de zeilen bol,  Het volk heeft in het want de handen vol.  Alleen de meeuwen zwermend om u heen  Merken 't verdwijnen van uw witte been.  Eén ziet omhoog: de man die schapen dreef  Zag in de lucht iets vreemds en vraagt waar 't bleef.  Op heel de baai van Samos straalt de zon  Die Ikarus dacht naadren, maar niet kon.  Albert Verwey , uit: De figuren van de sarkofaag (1930)  1930. Pensioengerechtigde leeftijd. Na een leven van onvermoeibaar tijdschriften oprichten en presidentieel resideren als Hoofddichter van de Noordwijker Kamer geeft Albert Verwey zi...

Precies 100 jaar geleden, in december 1916, treedt ene Rudolf Ditzen in dienst van de pas opgerichte Berlijnse Kartoffelbaugesellschaft. Handelsreizigersgewijs moet de jonge twintiger vanuit Berlijn de boer op, naar het uitgestrekte platteland. Duitse boeren staan immers te smachten naar vakkundig gegeven aardappelteeltadviezen. Aan de hand van heel originele, vaderlandslievende reclameteksten tracht Ditzen, die beweert wel twaalfhonderd aardappelrassen te kennen (hoewel er destijds maar tweehonderd soorten bekend waren), de landbouwers te mobiliseren...   Durchhalten! Droh'n uns're Feinde auch noch so viel uns mit der Hungersnot Graus. Wir machen die letzte Kartoffel mobil. Wir Deutsche, wir halten es aus.  Volhouden! Al maakt onze vijand ons horendol met het schrikbeeld van hongersnood. Wij maken elke aardappel mobiel Wij Duitsers, wij houden stug vol! Eenmaal terug op zijn kamertje in Berlijn gaat het deze labiele aardappelagent helemaal n...